ေလာကအလွ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္းမွာ ေရးထားတဲ႔ မြန္႔အက္ေဆးေလးပါ။
"ဒါေပမယ္႔ ေအာင္ပြဲရသူတိုင္းကလဲ သူရဲေကာင္းေတြျဖစ္မလာၾကဘူးတဲ႕
ေမာင္ရယ္။ ကၽြန္မနွစ္မ်ိဳးစလံုးဘယ္ရနိုင္ပါ႕မလဲ။ တစ္ခုပဲ... တစ္ခုေလးပဲ ... ေမာင္႔ကို မေျပာစဖူး ေျပာျပလိုက္ခ်င္တာ..."
ေလာကအလွရဲ႔ ဒီစာမ်က္နွာေလး ေပၚမွာ ဆက္ျပီးဖတ္လို႔ရပါတယ္...
We must develop and maintain the capacity to forgive. He who is devoid of the power to forgive is devoid of the power to love. There is some good in the worst of us and some evil in the best of us. When we discover this, we are less prone to hate our enemies. (Martin Luther King )
"လူသားတိုင္းရဲ႕ အဆိုးဆံုးအစိတ္အပိုင္းမွာ အေကာင္းေတြရွိေနနိုင္သလို အေကာင္းဆံုးဘက္ျခမ္းမွာလဲ အဆိုးေတြရွိေနနိုင္တာပဲတဲ႕။ ဒါဆိုရင္ အရက္စက္ဆံုးလူတစ္ေယာက္ကလဲ ၾကင္နာျခင္းေတြရွိေနနိုင္သလို အမုန္းဆံုးအရာေတြကိုလဲ ခ်စ္လာနိုင္တဲ႕ အျခင္းအရာေတြ လူမွာအမ်ားႀကီးရွိလာနိုင္တာေပါ႕ေနာ္ ဟုတ္လားေအးခ်ိဳ"
"ဟုတ္တာေပါ႕မိုမို။ အဲဒီစာေလးေတြ မိုမိုအရင္က မဖတ္ဖူးဘူးလားဟင္။ ေဟာ ဒီမွာၾကည္႕ Keep in mind that our community is not composed of those who are already saints, but of those who are trying to become saints. Therefore let us be extremely patient with each other's faults and failures တဲ႕ မာသာထရီဇာ ေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေလး ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သေဘာက်တာ"
"သူေတာ္စင္ေတြေနတဲ႕ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ႕ သေဘာက်တယ္။ ဟုတ္တယ္ အဲဒါ။ အဲဒါေတြကိုယ္တခါမွမဖတ္ဖူးဘူး"
"မိုမိုအရင္က ဘာေတြဖတ္လဲ"
"fiction ေတြ"
"ေအာ လူသတ္ဝတၳဳေတြ မႈခင္းေတြ စံုေထာက္ဇာတ္လမ္းေတြ ဟုတ္တယ္မလားမိုမို။ အဲဒါေတြဟာ စိတ္ကိုၾကမ္းတမ္းေစေပမယ္႔ ၾကည္႕တတ္ျမင္တတ္ရင္ေတာ႔ လူသားဆန္မႈနဲ႔ ဒႆနတရားေတြ Fiction ေတြမွာျမင္ရတတ္ပါတယ္။ ဟုတ္ျပီေလ ဒီစာအုပ္မိုမိုယူထားမလား"
ဒီလုိစာအုပ္မ်ိဳးေတြ ကေလးဘဝက သူမမဖတ္ခဲ႕ဖူးပါ။ သူမစာအုပ္ေတြကိုစျပီး ရူးသြပ္တတ္လာေသာအသက္အရြယ္မွာ Chicken soup for soul လိုစာအုပ္ေတြ ဝယ္လာေပးမည္႕ ေအးခ်ိဳေမေမလို ေမေမမ်ိဳး သူမမွာမရွိေတာ႕ပါ။ အေပါစား Library ေတြသြားျပီး လူႀကိဳက္မ်ားေသာ စံုေထာက္ဇာတ္လမ္းေတြ သူမငွားဖတ္တတ္လာသည္။ အဂၤလိပ္စာတိုးတက္ဖို႕ကိုသာ အားေပးေသာ ေဖေဖ႔စာအုပ္စင္က အဂၤလိပ္ဝတၳဳေတြထဲပါဝင္ေသာ စိတၱဇလူသတ္တရားခံေတြ ပညာသားပါပါ လူသတ္ပံုကို တသသအရသာခံတတ္လာသည္။ God Father ကိုဖတ္ရင္း ျမင္းေဇာင္းထဲက ျမင္းကိုသတ္ျပီး သဲလြန္စထားခဲ႕ေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ိဳးကို အထပ္ထပ္ဖတ္ခဲ႕ဖူးသည္။
ေနာက္ေတာ႕ ေနာက္ေတာ႕ ဘယ္လိုနူးနူးညံ႔ညံ႔စာေပမ်ိဳးကိုမွ မဖတ္တတ္ေသာ ေအးစက္စက္ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ သူမျဖစ္လာခဲ႕သည္။ စာသင္ခန္းထဲမွာ ေခ်ာင္ကပ္ေနတတ္ေသာ Broken family မွ ကေလးအျဖစ္ သူမမွာ သူငယ္ခ်င္းမရွိခဲ႕ပါ။ ေဖေဖေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳျပီးေနာက္ သူမတစ္ေယာက္ထဲ မရမကခြဲေနဖို႕ျဖစ္လာေတာ႕ အိပ္မက္ဆိုးေတြမက္တတ္ေသာ အခ်စ္ဝတၳဳေတြကို မယံုၾကည္ေသာ ေနာက္ျပီး ေရခ်ိဳးကန္ထဲ ေခါင္းနွစ္ငိုတတ္ေသာ ဘဝေနနည္းတစ္ခုနွင္႕ ဒါေတြအားလံုးရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းဟာ တခုထဲရွိတယ္လို႔ ယံုၾကည္ေသာ ခံယူခ်က္တစ္ခုနဲ႕။
သူမဘဝမွာ အေရးအႀကီးဆံုးသူေတြကို ဆံုးရံႈးရျခင္းသည္ သတၱဝါမ်ားအေပၚ ေမတၱာထားျခင္းနွင္႕ တနည္းနည္း ဆက္ႏြယ္ခဲ႕မည္ဆိုလ်ွင္ သူမ၏ ၾကမ္းတမ္းေနေသာ စိတ္၏ဟိုမွာဘက္ျခမ္းကို နူးညံ႔မႈတစ္စံုတစ္ရာမ်ား ရွိမလားဟု မရွာေဖြခ်င္ေတာ႕ပါ။ "ရွင္မွားေနျပီ မာတင္လူသာကင္းဆိုတဲ႕ ငတိႀကီးေရ... ကၽြန္မရဲ႕ အေမွာင္ဘက္ျခမ္းမွာ ဘယ္ေတာ႕မွ လင္းလာမွာမဟုတ္ဘူးရွင္႔"
ဝရံတာကေန ေအးခ်ိဳကားေလး လမ္းခ်ိဳးေကြ႔သြားသည္အထိ မ်က္စိတဆံုး လိုက္ၾကည္႕ေနျပီးေနာက္ မာတင္လူသာကင္းနွင္႔ မာသာထရီဇာကို ဝရံတာမွ ပစ္ခ်လိုက္ပါသည္။
*************************************************************************************
ေအးခ်ိဳေမြးေန႔အတြက္ ဟိုေဒါက္တာမမ၏ လက္ေဆာင္သည္ တစ္ပတ္တိတိေစာ၍ ေရာက္လာခဲ႔ပါသည္။ အဆိုးဆံုးကေတာ႕ ထိုလက္ေဆာင္ေပးပြဲတြင္ သူမကို ပါဝင္ဖို႕ ေဒါက္တာမမက ဖိတ္ေခၚခဲ႕ျခင္းပဲျဖစ္သည္။ ေအးစက္ဆြံ႔အေနတတ္ေသာ သူမသည္ ဟိုမိန္းမ၏ အေျပာခ်ိဳခ်ိဳေလးမ်ားေအာက္မွာ မရံုးထြက္နိုင္ေတာ႕ပဲ သူတို႕ကားေနာက္မွ ထပ္ျခပ္ေမာင္းျပီးလိုက္ခဲ႔ရပါသည္။ ေအးခ်ိဳေဘးက Lover seat မွာ ဘယ္ေတာ႔မွာ မထိုင္ပဲ အျမဲကိုယ္႔ကားကိုယ္ေမာင္းျပီး လုိက္ေလ႔ရွိေသာသူမကို အျမဲအလိုမက်ျဖစ္ေလ႔ရွိေသာ ေအးခ်ိဳကေတာ႔ ဒီတစ္ခါေဒါက္တာမမကို တင္ေမာင္းရင္း မ်က္ေမွာင္ႀကံဳ႔ေနမွာပင္။
အဲဒီအခ်ိန္ထိ သူမအတြက္ သည္းခံနိုင္စရာေကာင္းေအာင္ ေခ်ာေမာေနပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႕ေမာင္းေနေသာေနရာက ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုးမွ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားေလးထဲျဖစ္ေနျပီး ကားေပၚမွ ထမင္းထုပ္ဟင္းထုပ္ သတင္းစာစကၠဴမ်ားကို ဆြဲခ်လာကာ...။ ေအးခ်ိဳက ကားေပၚမွာ အတင္းကုတ္ကပ္ ေျခကန္ရုန္းေနေသာ သူမလက္မ်ားကို ရယ္ေမာဆြဲေခၚကာ ေဒါက္တာမမေဘးဝိုင္းေနေသာ ေခြးေလေခြးလြင္႔မ်ားကို ထမင္းပံုေကၽြးရာတြင္ ကူညီခိုင္းေသာအခါ..။
ေအးခ်ိဳ၏ေမြးေန႔အလွဴဟု ေဒါက္တာမမေျပာသည္႔ အလြန္မြန္ျမတ္လွေသာ ေခြးစာေကၽြးပြဲႀကီးတြင္ မာန္ဖီလုယက္ေနၾကေသာ ေခြးႀကီးေခြးငယ္အေပါင္းက သူမကို ေျခာက္လွန္႔ေနၾကသည္။ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ထံုက်င္ေနတာကို ေအးခ်ိဳသိသြားမွာ စိုးရိမ္ပါသည္။ ျပီးေတာ႔ မုန္းတီးရြံရွာစိတ္တို႔ ဖံုးမနိုင္ဖိမရထင္ေနမည္႔ သူမမ်က္လံုးမ်ားကို ေအးခ်ိဳအၾကည္႔ခ်င္းဆံုမွာ အလြန္ေၾကာက္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ အဲဒီသတၱဝါေတြေၾကာင္႔ ခံနိုင္ရည္ေလ်ာ႔က်လာေသာ သူမစိတ္မ်ား အတိတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားမွာ ေၾကာက္လွပါသည္။
"သူတစ္ပါးကို လံုျခံဳေစခ်င္တဲ႔စိတ္ရွိသူဟာ မိမိကုိယ္ကို လံုျခံဳမႈေပးျပီးျဖစ္တယ္တဲ႕ ကိုေအးခ်ိဳ အလြန္မြန္ျမတ္တဲ႕အလွဴကို ေမြးေန႔မွာ လုပ္ရတဲ႔အက်ိဳးေၾကာင္႔ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈႈေတြရပါေစ"
ထိုမိန္းမ၏စကားအဆံုးမွာ ေအးခ်ိဳ၏ ေက်းဇူးခြန္းတံု႔သံနွင္႔ ျပိဳင္တူရယ္ေမာသံမ်ားကို ၾကားေနရေသာ္လည္း သူမမ်က္လံုးမ်ားကို သူတို႔ဆီပို႔လို႔မျဖစ္ပါ။ မ်က္လံုးထဲက နာၾကည္းရိပ္တို႔ကို သူတို႔ရိပ္မိသြားေတာ႔မွာပဲ။
"မိုမို အခုေတာ႔ မ်က္လံုးမခြါနိုင္ေအာင္ ပီတိျဖစ္ေနျပီမဟုတ္လား။ သိပ္ျမတ္တဲ႔အလွဴပဲေလ"
ေအးခ်ိဳစကားကို ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း မ်က္ရည္တို႔ကို ခါပစ္လိုက္မိသည္။ ေမေမသာရွိလ်ွင္ ေအးခ်ိဳကို သိပ္ခ်စ္မည္ထင္သည္။ ျပီးေတာ႔ ထိုမြန္ျမတ္ေသာ စိတ္ဆႏၵနွင္႔ ေဒါက္တာမကိုလဲ ေမေမခ်ီးက်ဴးလိမ္႔မည္။ ျပီးေတာ႔ ေမေမရွိလ်ွင္ သူမလည္း ဒီျမင္ကြင္းကို အမွန္တကယ္ ပီတိျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။
***************************************************************************************
ဟိုမိန္းမ၏လက္ေဆာင္အေပးေစာမႈေၾကာင္႔ ေအးခ်ိဳေမြးေန႔ကို သူမခံစားမႈမဲ႔သြားခဲ႔သည္။ သို႔ေပမယ္႔ သူမလက္လႊတ္လိုက္လို႔မျဖစ္။ လံုးဝမျဖစ္ပါ။ သူမဘဝမွာ ခ်စ္ခင္တြယ္တာရမည္႔ တစ္ဦးတည္းေသာသူဆို၍ ယခုဆယ္စုနွစ္အတြင္း ဒီေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္သာ ရွိေတာ႔သည္။ ထိုမိန္းမဘယ္လိုမွ မရနိုင္ေသာ သူမနွင္႔ေအးခ်ိဳၾကား ရင္ခုန္နွစ္သက္ဖြယ္ ခံစားမႈမ်ား သူမမွာရွိသည္။ ဘယ္လိုလူအထင္ႀကီးဖြယ္ အလွဴဒါနမ်ားကို လုပ္ျပပါေစ သူမကေတာ႔ ေအးခ်ိဳေမြးေန႔မွာ Romantic ဆန္ဆန္ ေမြးေန႔ပြဲကေလး က်င္းပေပးနိုင္သူျဖစ္ဖို႔သာ ရည္ရြယ္ပါသည္။
ေအးခ်ိဳအိမ္ကို ညေနေရာက္သြားေတာ႔ တစ္မိသားစုလံုး အိမ္မွာမရွိၾကပါ။ အိမ္တံခါးေသာ႔ထားရာ ပန္းအိုးကေလးကို ရင္းရင္းနွီးနွီးသိေနေသာ သူမက ေမြးေန႔ပြဲကေလးကို တိတ္တဆိတ္ လ်ွိဳ႔ဝွက္စြာ စီစဥ္နိုင္ျပီမို႔ ပိုေက်နပ္မိသည္။ ကားထဲမွ ကိတ္မုန္႔ စားစရာဗူးမ်ား အိမ္အလွဆင္ပစၥည္းမ်ားကို မနိုင္မနင္းသယ္ထုတ္ရင္း အေတာ္အလုပ္မ်ားသြားသည္။
အရင္ဆံုး မီးဖိုထဲတြင္ စားစရာေတြ ျပင္ဆင္ရသည္။ တအိမ္လံုးတြင္ သူမသယ္လာေသာ ပန္းစိုက္အိုးေတြနွင္႔ ပန္းပြင္႔မ်ား ပူေဖာင္းမ်ားနွင္႔ ျပင္ဆင္အျပီးမွာေတာ႔ ေအးခ်ိဳအခန္းေလးကို အလွဆံုးျပင္ဆင္ေပးဖို႔ သူမစိတ္ကူးထားသည္။ သူမတစ္ခါမ်ွ မဝင္ဖူးေသာ ခ်စ္သူ႔အိပ္ခန္းေလးကို ရင္ခုန္စြာတြန္းဖြင္႔ဝင္လိုက္ျပီး ဖေယာင္းတိုင္ေရာင္စံုေလးမ်ား ပန္းပြင္႔စတစ္ကာမ်ားနွင္႔ အလွဆင္ဖို႔ အလ်ွင္စလို အလုပ္မ်ားေနမိသည္။ ေအးခ်ိဳအခန္းေလးသည္ ျပာလြင္ေအးခ်မ္းေနျပီး သူမကိုလွလွပပဆြဲေဆာင္ေနပါသည္။
သူတို႔ျပန္မလာခင္ အျပီးသတ္ရမည္မို႕ သူမအသက္မရႈစတမ္း ျပင္ဆင္ေနရင္း..... အလိုအေလ်ာက္သိစိတ္နွင္႔ ထိတ္လန္႔မႈတစ္မ်ိဳးေၾကာင္႔ လ်ွင္ျမန္စြာ ေနာက္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္သည္။ ဟင္႔အင္း မာန္ဖီသံ ညည္းတြားသံတစ္ခုက အခန္းဝမွ။ ထိုအခန္းဝတြင္ တစ္ကိုယ္လံုးျပည္႔က်ပ္ေနေလာက္ေအာင္ ထိုေခြးက ႀကီးမားလွသည္။ မ်က္လံုးမ်ားထဲတြင္ သူမကိုျမင္ေတြ႔ခ်ိန္တိုင္း စူးရဲေနေလ႔ရွိသည္႔အၾကည္႔။ ထိုတိရိစၦာန္ႀကီးသည္ သူမဘယ္လိုလူမွန္းသိေပမည္။ သူမနွင္႔ထိုအေကာင္ၾကားဆက္သြယ္မႈသည္ အမုန္းနွင္႔အေၾကာက္တရား။
ထိုအေကာင္သည္ သူမကိုအလြတ္ေပးမည္မဟုတ္။ သူမဆံုးျဖတ္နိုင္စြမ္းမရွိ ရုတ္တရက္လႈပ္ရွားလိုက္သည္။ သူမမွားသြားျပီ ေခြးက ခ်က္ခ်င္းခုန္အုပ္လိုက္သည္။ သူမအေပၚ ... စူးရွရွလက္သည္းမ်ား နီးကပ္သြားေသာ အနံ႔ အဲဒီ႔အနံ႔။ ကေယာင္ကတမ္းနွင္႔ အဲဒီ႔ခႏၶာကိုယ္ကို တြန္းထားရင္း သူမလက္တြင္းေရာက္လာသည္က မာေက်ာေသာအရာတစ္ခု။ သူမအသိစိတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ မ်က္ရည္မ်ားနွင္႔ လက္နွစ္ဖက္ကို အားကုန္ေျမွာက္ရင္း တစ္ခ်က္ျပီးတစ္ခ်က္။
ဘာကိုမွမျမင္ရေတာ႔သည္အထိ။ သူမအားအင္ကုန္ခမ္းျပီး ပံုက်သြားသည္အထိ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အဆက္မျပတ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ခုနက ရုန္းရင္းဆန္ခတ္အသံမ်ားသည္ သူမတစ္ဦးတည္း၏ အသက္ရႈသံ မ်ဥ္းမ်ဥ္းအျဖစ္ စီးခ်က္မွန္ကန္စြာ။ ေသြးစက္မ်ားကို သူမပထမဆံုးျမင္ရသည္။ ေနာက္ သူမလက္မွ ပန္းအိုး အႀကိ္မ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထုနွက္သည္႔တိုင္ ကြဲအက္ျခင္းမရွိေသာ မာဘယ္ေက်ာက္ပန္းအိုး။ ထိုေခါင္းေပၚတြင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ထုနွက္ခဲ႕သျဖင္႔ ျဖဴဖတ္ဖတ္အရာမ်ားက ပန္းအိုးမွာကပ္ေနသည္။
ေသြးပ်က္စြာေငးေမာေနသာ သူမ ေနာက္မွအသံငယ္ေလးမ်ားေၾကာင္႕ ခႏၶာကိုယ္တုန္ခါသြားသည္။ အို ေခြးေပါက္ကေလးမ်ား ေမြးကာစ တြားသြားေနသည္႔ ကေလးမ်ား။ ဒါ .. ဒါဆို သူမသတ္လိုက္တာ...။ သူမအင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါသည္။ လူသားမိန္းမတစ္ေယာက္၏ နွလံုးသားသူမကိုယ္ထဲတြင္ မပါဝင္ေလာက္ေအာင္ သူမရက္စက္ပါသည္။ ေအးခ်ိဳအလြန္ခ်စ္ခင္ေသာ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ကို သူမသတ္ခဲ႕႔သည္။ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ မိခင္မဲ႕ေခြးငယ္ေလးမ်ားက သက္မဲ႕အေလာင္းေကာင္ေဘးတြင္ တြားကပ္လာၾကေသာအခါ သူမငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ရင္း အိမ္ထဲမွေျပးထြက္ခဲ႕သည္။
ကားကိုတရၾကမ္းေမာင္းလာရင္း တစ္ခါဖူးမ်ွ မက်ဴးလြန္ခဲ႕ဖူးေသာ တိရိစၦာန္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို ရက္စက္စြာဦးေခါင္းေၾကမြေအာင္ ရိုက္နွက္သတ္ပစ္ခဲ႕႔မႈကို အထပ္ထပ္ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားကို အရသာခံမ်ိဳခ်ေသာက္သံုးရင္း သူမ၏ရက္စက္မႈကို ကိုယ္တိုင္အတည္ျပဳလုိက္ပါသည္။
***************************************************************************
ထိုေန႔မွစျပီး ေအးခ်ိဳကို သူမအေတြ႔မခံေတာ႔ပါ။ ေအးခ်ိဳတစ္ေယာက္ သူမေနထိုင္ေသာအခန္းသို႕ လာပါသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါေတြ႔ခြင္႔ရေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း သူမကိုထြက္လာဖို႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတာင္းပန္ပါသည္။
မိုမို ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေတြ႔ခြင္႔ေပးပါ။ မိုမို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တယ္ ဟု အခန္းျပင္မွ တိုးတိတ္စြာ ေရရြတ္တာကို နားေထာင္ရင္း သူမတိတ္တဆိတ္မ်က္ရည္က်ေနပါမည္။ သူမအၾကားခ်င္ဆံုးျဖစ္ခဲ႕ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို အခုေတာ႔ ေအးခ်ိဳနႈတ္ဖ်ားမွ ၾကားရမွာ သူမေၾကာက္ရြံ႕ေနမိသည္။ အျမတ္နိုးရဆံုး ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၏ မ်က္နွာကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ အခုေတာ႔ သူမအတြက္ ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခားေနခဲ႔ပါသည္။ ေနာက္ေတာ႔ သူေနတတ္သြားပါလိမ္႔မည္။
***********************************************************************
ညဘက္ေတြမွာ အိပ္မက္ဆိုးမ်ားမက္မွာ ေၾကာက္ရြံ႔တိုင္း သူမဝရံတာတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေငးေနတတ္သည္။ ေမွာင္မိုက္ေသာ ညေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔တိုင္း ဟိုးေဝးေဝးအေမွာင္တိုက္ဆီမွာ သူမကိုယ္သူမ လွမ္းျမင္ရသည္။ ေအးခ်ိဳကေတာ႔ အဲဒီ႔မွာ ျဖဴစင္လင္းလက္ေနေသာ ၾကယ္ကေလးတစ္ပြင္႔နွင္႔သာ တူပါသည္။
တကယ္ေတာ႔ ၾကယ္စင္ကေလးနွင္႔ မဟူရာေကာင္းကင္သည္ မည္သို႔မ်ွ မအပ္စပ္ပါ...။ ။
ဒီတခါ တကယ္ျပီးသြားပါျပီ :D
ထိုမိန္းမနာမည္ကို ေအးခ်ိဳနႈတ္မွ တစ္ႀကိမ္ၾကားရတိုင္း သူမေသြးတစ္ႀကိမ္တိုးရတာပင္။ ေအးခ်ိဳအင္မတန္ခ်စ္ေသာ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္မ်ားအတြက္ မရွိမျဖစ္ ေဒါက္တာမမကို သူ႕အိမ္မွာရင္းနွီးစြာ ဝင္ထြက္ေနတာေတြ႕လိုက္ရေတာ႕အယံုအၾကည္နည္းပါးတတ္ေသာ သူမ၏ ပင္ကိုယ္စိတ္က ကိုယ္႕အိမ္ကို ပထမဆံုးဖိတ္ေခၚဖူးတဲ႕ မိန္းကေလးဧည္႕သည္ဟာ မိုမိုပါပဲ ဟုသူမေရာဂါတိုးေအာင္ ေျပာထြက္ရက္ေသာ သူ႕နႈတ္ခမ္းပါးေလးမ်ားကို သေရာ္ပစ္လိုက္ဖို႕အထိ ထိရွလြယ္ေနခဲ႕သည္။
အဲဒီအိမ္ကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ လည္ပတ္ဖို႕ျဖစ္လာေတာ႕ သူမအလြန္စိတ္လႈပ္ရွားခဲ႕တာပင္။ တံခါးဖြင္႕ဖြင္႕ခ်င္း အိမ္ထဲမွ သခင္ကိုႀကိဳရန္ေျပးထြက္လာၾကေသာ ေခြးႀကီးေခြးငယ္ ေၾကာင္ႀကီးေၾကာင္ငယ္ အရြယ္ရြယ္အစားစားေတြကို မသတီစဖြယ္ေတြ႕လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ႕ သူမရင္ခုန္သံရပ္တန္႕သြားျပီဟု ထင္လိုက္မိေသးသည္။မ်က္လံုးမ်ားျပာေဝလိုက္သည္မွ ေအးခ်ိဳ၏မိဘေတြ ထြက္လာနႈတ္ဆက္တာကိုပင္ သတိလက္လြတ္ ငိုင္ေတြေနမိသည္။
သူမအတြက္ ကံေကာင္းတာတစ္ခုေတာ႕ရွိသည္။ နွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေသာ သေဘာမေနာေကာင္း အန္တီႀကီးအျဖစ္ ေအးခ်ိဳေမေမကိုေတြ႕ရေတာ႕ သူမေမေမ႕ကို ျပန္ေတြ႕ရသလို ရင္ထဲမွာလိႈက္လွဲေနခဲ႕တာပင္။ ေအးခ်ိဳတို႕မိသားစုက သူမကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ႀကိဳဆိုခဲ႕ၾကတာလဲျဖစ္သည္။ အတိအလင္းမေၾကျငာခဲ႕ေသာ္လည္း ေအးခ်ိဳ၏ သူမအေပၚ အေလးအနက္ထားမႈတို႕ကို သူမခံစားခဲ႕ရသည္။ ထိုအေလးအနက္ထားမႈတုိ႕ကို ထိုအိမ္မွမျပန္မခ်င္း သူမအလြန္မုန္းေသာ အေကာင္ပေလာင္ေတြကို ခ်စ္ဟန္ေဆာင္ျခင္းျဖင္႕ ေပးဆပ္ခဲ႕ရတာေတာ႕ သူမသာသိသည္။
ဒါဘာဘီတဲ႕ မလွဘူးလား ကၽြန္ေတာ္အခ်စ္ဆံုးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႕ကိုလဲသိပ္ခ်စ္တဲ႕အေကာင္။ သံေယာဇဥ္အရမ္းႀကီးတယ္။ သူငယ္ငယ္ေလးထဲကေမြးလာတာ တစ္သားေတာင္ေပါက္ေတာ႕မယ္ေလ
လူတစ္ရပ္နီးပါးထြားက်ိဳင္းမဲနက္ေနေသာ ေခြးနက္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို အခန္းတစ္ခုထဲမွ ဆြဲထုတ္လာရင္း ေျပာလာေတာ႕ သူမလက္ဖ်ားေအးစက္စက္ေတြနွင္႕ ထိုေခြးကို ပြတ္သပ္ေပးဖို႕ ေယာင္မွားစြာႀကိဳးစားမိေသးသည္။ ငရဲေခြးတစ္ေကာင္လို ေၾကာက္စရာရြံစရာေကာင္းေသာ ထိုသတၱဝါက သူမလက္ကို ၾကမ္းတမ္းစြာလွမ္းဟပ္မည္႕ပံုျဖင္႕ ရုန္းကန္ေနေတာ႕ သူမအေတာ္ထိတ္လန္႕သြားမိသည္။ သားေပါက္ေတာ႕မွာမို႕ ေဒါသႀကီးေနတာပါ ဟု ေအးခ်ိဳဘယ္လိုရွင္းျပေနေသာ္လည္း ထိုသတၱဝါကို သူမအမုန္းႀကီးမုန္းေၾကာင္း ေသခ်ာေနသည္။ ျပီးေတာ႕ အဲဒီအေကာင္၏ မ်က္လံုးမ်ား ..။ တိရိစၦာန္ႀကီးေတြဟာ အသိဥာဏ္ႀကီးမားသတဲ႕။ ရန္လိုေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားထဲက သူမရဲ႕အတြင္းစိတ္ကိုသိေနသည္႕ အရိပ္အေယာင္ေတြနွင္႕ အခိုးေဝေနေသာအၾကည္႕ေတြမဟုတ္လား။
ေနာက္ဆို မိုမိုသူနဲ႕ရင္းနီွးသြားမွာပါ ကၽြန္ေတာ္ေလ ဘာဘီ႕ကို ဘယ္သြားသြားေခၚသြားမွာ ကၽြန္ေတာ္လက္ထပ္ျပီးလဲ သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္႕အိမ္မွာေခၚထားမွာ။ ကၽြန္ေတာ္႕ကစားေဖာ္ပဲေလ။ မိုမိုလဲ သေဘာက်တယ္မဟုတ္လားဟင္
သူ႕နႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးေတြကို ခပ္ၾကာၾကာေငးေမာၾကည္႕မိျခင္းသည္ ရင္ခုန္သြားျခင္းေၾကာင္႕ ျဖစ္တာေသခ်ာေနေသာ္လည္း သူ႕စကားအဓိပၸါယ္အတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားရင္ခုန္မိျခင္းလား သူမ၏အတိတ္ေတြထဲက အနာတရေတြအတြက္ ထိုစကားက အက္ဆစ္တစ္စအျဖစ္ ေလာင္ကၽြမ္းရင္ခုန္မိျခင္းလား သူမတစ္ေယာက္သာသိပါမည္။
***********************************************************************************************
ထိုေန႕က သူမဖ်ားေနခဲ႕သည္။ စတိုခန္းထဲကရုန္းရင္းဆန္ခတ္သံေတြကို မ်က္ေစ႕မွိတ္နားေထာင္ရင္း ကိုယ္ပူကိုက္ခဲေနခဲ႕ပါသည္။ ေမေမ ေမေမ ဟု ေယာင္ေအာ္ေနေသာ္လည္း ေမေမသူမအနားသို႕ ေရာက္မလာနိုင္ေတာ႕ပါ။ ေမေမ႕ကို ေဆးရံုေခၚသြားၾကျပီလား။ ေမေမစတိုခန္းထဲမွာပဲ ႀကိဳးတုတ္ခံေနရတုန္းလား။ နိုးတဝက္အိပ္မက္ထဲမွာ ေမေမ႕ငိုသံကို သူမမၾကားနုိင္ေတာ႕ပါ။
အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင္႕ အိပ္ရာထဲကထလာေတာ႕ အိမ္မွာလူမရွိၾကပါ။ ေမေမ႕ကို သူတို႕သယ္သြားၾကျပီထင္သည္။ ေခြးေတြေၾကာင္ေတြကို ခ်စ္ေသာ၊ လက္ပြန္းတတီးေနေသာ၊ ကာကြယ္ေဆးထိုးဖို႕ ေမ႕ေလ်ာ႕သြားေသာ ေမေမ႕ကို ေရာဂါကူးစက္ျပီးမွ ကယ္တင္စရာေဆးဝါး မေတြ႕နိုင္ခဲ႕ေတာ႕ပါ။ ေမေမငိုယိုေအာ္ဟစ္ေနစဥ္ ရုန္းကန္ေနေသာ ေမေမ႕ကို သူတို႕ဘယ္လိုခ်ဳပ္ေနွာင္ ေခၚယူသြားၾကပါလိမ္႕။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာေရခ်ိဳးခန္းထဲတြင္ ေမေမ႕ေၾကာင္ကို ေရနွစ္သတ္ဖို႕ႀကိဳးစားရင္း သူမအသံထြက္ေအာင္ ငိုခဲ႕ဖူးသည္။ အသက္ဆယ္႕တစ္နွစ္သမီးအင္အားျဖင္႕ ႀကီးမားထြားက်ိဳင္းေသာေရႊဝါ႕ကို ေသေအာင္နွစ္မသတ္နိုင္ခဲ႕။ ကုတ္ရာျခစ္ရာေတြနွင္႕သူမသာ ေခြးရူးျပန္ေရာဂါကာကြယ္ေဆးေတြ နာနာက်င္က်င္နွင္႕ ထိုးခဲ႕ရသည္။
ေမေမကေတာ႕ ျပန္မလာခဲ႕ေတာ႕။ ေမေမ႕အခ်စ္ကို လုယူခဲ႕ဖူးေသာ ေခြးေတြေၾကာင္ေတြကို မနာလိုတတ္ေသာကေလးတစ္ေယာက္ သူမျဖစ္ခဲ႕ဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ေမေမ႕ဝိညာဥ္ကို လုယူထြက္ေျပးသြားေသာ ဒီအေကာင္ေတြကို နာက်ည္းေနေသာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အဲဒီအခ်ိန္ကမွ စျပီးေမြးဖြားခဲ႕ပါသည္။
*****************************************************************************************
(ေနာက္တစ္ပိုင္းပဲ က်န္ပါေတာ႕တယ္ သည္းခံျပီး ဖတ္ေပးၾကပါ =D )
ေရစက္က်သံမ်ားက သူမေခါင္းကို တူႀကီးနဲ႔ထုသလို နွိပ္စက္ၾကသည္။ ေရခ်ိဳးကန္အေရာင္ေဖြးေဖြးက ဟိုမိန္းမျပံဳးလိုက္တိုင္းေပၚလာသည္႔ သြားျဖဴျဖဴေတြလို အေရာင္တလက္လက္။ သူမအျမင္မ်ား မသဲကြဲ ေခါင္းထဲ ရင္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္လို႔ေနသည္။
"အား........."
"........ဗြမ္း"
အာေခါင္ျခစ္ေအာ္လိုက္ရင္း သူမေခါင္းကိုေရခ်ိဳးကန္ထဲသို႔ နွစ္ခ်လိုက္သည္။ သြားစမ္း သြားစမ္း ငါ႔ေခါင္းထဲကထြက္သြားၾကစမ္း။ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ အဆိပ္ေတြ။ ဟူး ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ အဲဒီအေတြးေတြ သူမေခါင္းထဲကထြက္သြားဖို႔ဆို ဒီေရခ်ိဳးကန္ထဲမွာ ရာစုနွစ္ေတြအလီလီ ေခါင္းနွစ္ျပီးငိုလိုက္ခ်င္ပါသည္။ သူမေရမြန္းလာသည္။ အေတြးထဲသို႔ ေရႊေရာင္အေမြးအမ်ွင္မ်ား ဝင္ေရာက္လာၾကျပန္သည္။ ေရမြန္းေနေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ နာနာက်င္က်င္ေအာ္သံ ကုတ္ျခစ္ရာမ်ား။ ေနာက္ သူမ၏ေမေမကိုျမင္ရျပန္သည္။ အေမွာင္ခန္းထဲတြင္ သူမတစ္ေယာက္ထဲငိုေနခ်ိန္တြင္ သူမ၏ေမေမနွင္႔ ထိုေရႊေရာင္ေၾကာင္တို႔က အတူတူလမ္းေလ်ွာက္သြားၾကသည္။
သူမတစ္ကိုယ္လံုးေပ်ာ႔ေခြလာသည္။ အားအင္ဆုတ္ယုတ္လာခ်ိန္ ေရခ်ိဳးကန္ထဲမွာ ေခါင္းအထိနစ္ျမဳပ္ရင္း သူမ။ အလင္းေရာင္ေလးတစ္စ ေအးခ်ိဳ။ ျပံဳးရယ္ေနေသာ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ကို သူမျမင္ရသည္။ ရွိသမ်ွ အင္အားကိုစုစည္းျပီး သူမေရခ်ိဳးကန္ထဲမွ ကုန္းထသည္။ သူမ မေသခ်င္ေသး။ သူမအသက္ရွင္ခ်င္ေသးသည္။ ေရမ်ားအၾကားရံုးကန္ရင္း အားကုန္သံုးရင္း ေအးခ်ိဳ ေအးခ်ိဳဟု ေခၚဖို႔ႀကိဳးစားေနမိျပန္သည္။ ကိုယ္အသက္ရွင္ျခင္းရဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာအေၾကာင္းရင္းဟာ မင္းပဲျဖစ္မွာပါ ေကာင္ေလးရယ္။
***********************************************************************************************************
"မင္းေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲမိုမိုေက်ာ္။ ဒါေၾကာင္႔တိုက္ခန္းတစ္ခန္းမွာ တေယာက္ထဲမေနပါနဲ႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေပါ႔ ။အခုလိုေရစိမ္လိုက္ အေအးမိလိုက္နဲ႔ တခုခုျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"
ဂုတ္ကိုပုရင္း သူ႔စိုးရိမ္တႀကီးဆူပူမႈမ်ားကို ေက်နပ္စြာခံယူေနမိသည္။ သူမအေအးမိျပီးဖ်ားေနျပီဆိုတာနွင္႔ ေအးခ်ိဳခ်က္ခ်င္းေရာက္လာသည္။ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ သူမ ၾကားခ်င္ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ဆိုဖို႔ေတာ႔ ဘာေၾကာင္႔ၾကန္႔ၾကာရတာပါလိမ္႔။ ေအးေလ သူမအေဖ၏အိမ္ေထာင္နွင္႔ သြားမေနပဲ သူမတစ္ေယာက္ထဲ ကြန္ဒိုတစ္ခုမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက ေနခဲ႔တာကို ေအးခ်ိဳမႀကိဳက္။ သူမမွာ ေအးခ်ိဳမႀကိဳက္တာေတြ အမ်ားႀကီး။
ေအးခ်ိဳနွင္႔သူမက ဘယ္လိုမွ ညွိနိႈင္းယူနိုင္မွာမဟုတ္ေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားသာ။ ေအးခ်ိဳဆိုေသာ ခပ္ေအးေအး စကားနည္းနည္းေကာင္ေလးကို သူမစေတြ႔ေတာ႔ အေတာ္ေလးအထင္ေသးခဲ႔သည္။ ရဲရင္႔တက္ၾကြမႈမ်ားနွင္႔ အျမဲေသြးဆူေနတတ္ေသာ သူမက သူ႔ကို ေပ်ာ႔ညံ႔ညံ႔ ေတြေဝတတ္မယ္႔ သူမထက္အသက္ငယ္ငယ္ ေကာင္ကေလးပဲဟု ခပ္လ်န္းလ်န္းသာေတြးခဲ႔ကာ ဘယ္တုန္းကမွလဲ အေရးမစိုက္မိခဲ႔။
တစ္ေန႔ေတာ႔ ဆရာစာသင္တာကို သူမစိတ္ဝင္တစားနားေထာင္ေနတုန္း သူမေနာက္ေက်ာမွာထိုင္ေနသည္႔ ေအးခ်ိဳတို႔ခံုတန္းဆီက ပိက်ိပိက်ိနွင္႔ ခပ္ဆူဆူအသံေတြကို စိတ္အေနွာင္႔အယွက္ျဖစ္ရေလသည္။ ဆရာစာသင္ရင္ အျမဲတိတ္ဆိတ္ျပီး ေသေသဝပ္ဝပ္ေနတတ္ေသာ ေအးခ်ိဳလိုေကာင္ကေလးကေတာင္ သူ႔ေဘးကလူရႈပ္ေကာင္ကေလးတို႔နွင္႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး တတြတ္တြတ္ေျပာေနၾကတာကို သူမဘယ္လိုမွသည္းမခံနိုင္ေတာ႔သျဖင္႔
"ဟိတ္ ေအးခ်ိဳ ဒီမွာစာသင္တာဘာမွမၾကားရေတာ႔ဘူး အတန္းထဲမွာ စည္းကမ္းရွိမွေပါ႔ကြ"
ဟု နိုင္မည္ထင္ေသာ ေအးခ်ိဳကိုသာ ဖိေဟာက္လိုက္သည္။ မ်က္နွာထားတင္းတင္းေနတတ္ေသာ သူမကို လန္႔ပံုရသည္႔ ဟိုသာလိကာေကာင္ေလးမ်ားလည္း အရွိန္သတ္သြားကာ ေအးခ်ိဳကေတာ႔ တိတ္သြားလိုက္သည္မွာ ဘာသံမွကိုမထြက္ေတာ႔။ ဒီလိုေတာ႔လည္း သူမက်ိတ္ျပံဳးမိသည္။
အတန္းျပီးေတာ႔ သူမကားေဘးမွာ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုပိုက္ျပီး ခပ္ရို႔ရို႔ရပ္ေနေသာ ေအးခ်ိဳကိုေတြ႔ရေတာ႔တာျဖစ္သည္။
"မိုမိုေက်ာ္႔ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဟိုေကာင္ေတြကို အားနာျပီး စာနားမေထာင္နိုင္ပဲျဖစ္ေနတာေလ။ မိုမိုေအာ္လိုက္ေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ပါစာၾကည္႔ခြင္႔ရသြားလို႔ "
အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳနွင္႔ေျပာေသာ ေကာင္ကေလးကို ထိုေန႔မွစျပီး ခင္မင္ခြင္႔ရခဲ႔ကာ ေနာက္ေတာ႔ အင္း ေနာက္ေတာ႔ ေအးခ်ိဳဟာ သူမထင္သလိုမဟုတ္ပဲ သူမထက္လဲအသက္ႀကီးသလို စိတ္ထားေရာ အေတြးအေခၚပါ ရင္႔က်က္တည္ျငိမ္ေသာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ဆိုတာ သိခြင္႔ရခဲ႔သည္။ စိတ္ရွည္သည္းခံလြန္းျပီး ၾကင္နာတတ္ေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႔ေဘးမွာ ထာဝရမွီတြယ္သြားခြင္႔ဆိုတာကို ေအးခ်ိဳနွင္႔ေတြ႔မွ ပထမဆံုး သူမေတာင္႔တတတ္လာတာျဖစ္သည္။
"မိုမို ဘာေတြးေနတာလဲ မိုမို မိုမို မိုမို ဆင္မေလး"
"ေအးခ်ိဳ အဲလိုမေခၚနဲ႔လို႔ ငါဘယ္နခါေျပာရမလဲ"
မထင္မွတ္ပဲ ေအးခ်ိဳကိုေအာ္လိုက္မိသျဖင္႔ သူမစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ေအးခ်ိဳလက္ထဲမွာက သူမအတြက္စြပ္ျပဳတ္ပန္းကန္။
"ဟို ကိုယ္ရုတ္တရက္မို႔ပါေအးခ်ိဳရယ။္ ေအးခ်ိဳႀကိဳက္သလိုေခၚေနာ္"
ေအးခ်ိဳက သြားခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြေပၚေအာင္ျပံဳးျပရင္း
"မိုမို႔နာမည္ေလးက ဆင္မေလးနဲ႔တူလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ တိရိစၦာန္ေလးေတြဆို အရမ္းကိုခ်စ္လို႔ ေခၚမိတာပါမိုမို။ အဲလိုနာမည္ကိုေခၚမိတုိင္း မိုမိုဘာလို႔ စိတ္ဆိုးရတယ္ဆိုတာ မသိေပမယ္႔ ေနာက္ဆို ဆင္မေလးလို႔ ကၽြန္ေတာ္မေခၚေတာ႔ဘူးေလ"
ေအးခ်ိဳကို ခပ္ေငးေငးစိုက္ၾကည္႔ေနရင္း ဝမ္းနည္းျခင္းလား နာက်င္ျခင္းလား ေဝခြဲမရသည္႔ ခံစားခ်က္ေတြနွင္႔ သူမေမေမ႔ကိုသတိရလိုက္မိသည္။ ဒီနာမည္ကို ေမေမေပးခဲ႔တာမဟုတ္လား။
**************************************************************************************************************
ေဖ႔ေဖ႔ေပါင္ေပၚ တကူကူးစီးေနရင္း သူမသိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။
"သမီးကို ကိုယ္ဝန္ရွိတုန္းက တိရိစၦာန္ရံုကိုသြားေတာ႔ကြာ။ အဲဒီမွာ ဆင္ရံုကိုေရာက္ေတာ႔ သိပ္ထူးျခားတာကြ။ ဆင္ႀကီးေတြက ေမေမ႔ဘက္ကိုပဲ နွာေမာင္းတလွည္႔လွည္႔နဲ႔ ေမေမကလဲ ဆင္ေတြပဲထိုင္ၾကည္႔ခ်င္ေနတာေလ။ အဲဒီကတည္းက သမီးကိုေမေမက မိုမိုလို႔နာမည္ေပးမယ္လို႔ ေတြးထားတာတဲ႔။"
ေဖေဖစီကာပတ္ကံုးေျပာျပတာကို နားေထာင္ေနရင္း ေမေမ႔ေပါင္ေပၚမွာ ထုိင္ခ်င္လာျပန္သည္။
"ေမေမ႔ ေမ႔ မီးကို ခ်ီ ခ်ီ"
အဲဒီကတည္းက ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ ေမေမက သူမကိုအခ်ီအပိုးနည္းခဲ႔ပါသည္။ ေဖေဖကေတာ႔ ေမေမက သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ေခြးေတြ ေၾကာင္ေတြနွင္႔ ေထြးလံုးရစ္ပတ္ေနတတ္သျဖင္႔ သမီးကို ေခြးေမြးေၾကာင္ေမြးေတြ ကပ္ျပီးေရာဂါရမွာ စိုးလို႔ျဖစ္ပါသည္တဲ႔။ ေမေမက အပ်ိဳဘဝကတည္းက အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ေတြကို အသည္းစြဲခ်စ္တတ္သည္ဆိုေပမယ္႔ ေမေမ႔တစ္ဦးတည္းေသာသမီး သူမကေတာ႔ အဲဒီအေကာင္ေတြကို သိပ္ကိုမုန္းတတ္ပါသည္။
ငယ္စဥ္ကတည္းက ဘယ္အေကာင္ပေလာင္ကိုမွ သူမမခ်စ္တတ္ခဲ႔။ ပုရြက္ဆိတ္ေတြေတြ႔လ်ွင္ ေျခေထာက္နွင္႔နင္းပစ္သည္။ ပိုးေကာင္ေလးမ်ားေတြ႔လ်ွင္ ဗိုက္ျဖဲၾကည္႔သည္။ ေခါင္းခြဲၾကည္႔သည္။ ပုရစ္ျမင္လ်ွင္ေတာ႔ ေကာက္ျပီးေၾကာ္စားခ်င္တတ္သည္။ ေမေမကေတာ႔ သေႏၶဆိုးတဲ႔ကေလး ေမေမ႔သမီးမွ ဟုတ္ရဲ႔လားဟုဆိုသည္။ ေမေမက ၾကင္နာသနားတတ္သေလာက္ သူမက ေမေမ႔အခ်စ္ေတာ္ ေခြးမ်ားေၾကာင္မ်ားကို သူမထံမွ ေမေမ႔ကိုလုယူသူမ်ားအျဖစ္ မနာလိုစိတ္တဝက္ျဖင္႔ ေခ်ာင္းရိုက္ခ်င္တတ္ေသာ ကေလးမေလးျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။
ေမေမ႔အခ်စ္ေတာ္ ေရႊဝါကို ေျခေထာက္နွင္႔ကန္ပစ္ခဲ႔သျဖင္႔ ေမေမေဒါသေပါက္ကြဲျပီး သူမကို အခန္းပိတ္ထားတတ္သည္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရိုက္နွက္မဆံုးမတတ္ေသာ ေမေမက သူမအျပစ္တစ္ခုခုက်ဴးလြန္တိုင္း စတိုခန္းထဲပိတ္ထားေသာနည္းျဖင္႔ အျပစ္ေပးတတ္ပါသည္။ သူမအကန္ခံလိုက္ရ၍ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ေနေသာ ေရႊဝါ႔ကို ေမေမတယုတယျပဳစုေနခ်ိန္တြင္ သူမကေတာ႔ စတိုခန္းေထာင္႔မွာ ဘယ္သူမွမၾကားေအာင္ ငိုေနခဲ႔မိသည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲအျပစ္ေပးေပး ေမေမျမင္ေအာင္မငိုပဲ ေပေတဂ်စ္တိုက္တတ္ေသာ ကေလးမွာ သူမျဖစ္သည္။ စတိုခန္းထဲတြင္ ၾကြက္ေတြမ်ားရွိမလား ပင္႔ကူေတြမ်ားထြက္လာမလား ေမွာင္ေသာအခန္းထဲမွာ မျမင္မစမ္းနွင္႔ ေၾကာက္ခဲ႔သလား သူမမမွတ္မိေတာ႔ပါ။ အဲဒီစတိုခန္းထဲေနရင္းကပဲ သူမဘာကိုမွမေၾကာက္တတ္ေတာ႔တာလဲ ျဖစ္နိုင္ေလာက္ပါသည္။
***************************************************************************************************
"ေအးခ်ိဳ စားပြဲေပၚမွာ...."
"...........ဖုန္း ဖုန္း ကဲ ကဲ"
ျမန္ဆန္ေသာသူမလက္မ်ားက အေတြးထက္အရင္ဦးေနတတ္သည္။ သူမတို႔ထိုင္ေသာ အေအးဆိုင္ကစားပြဲေပၚတက္လာေသာ ကင္းေျခမ်ွားခမ်ာေတာ႔ သူမလက္ဖေနာင္႔ေအာက္မွာ ခ်က္ခ်င္းဘဝေျပာင္းသြားရရွာသည္။
"ဟာ မိုမို ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲကြာ။ ေသသြားျပီ။ ၾကည္႔ပါဦး သနားစရာ"
"အို ေအးခ်ိဳကလဲ အႏၱရာယ္ရွိတဲ႔ သတၱဝါပဲဟာ သတ္ပစ္မွျဖစ္မွာေပါ႔"
"ဒါေပမယ္႔ အသာဖယ္ပစ္လဲရတာပဲဟာ။ မိုမိုတကယ္လက္ျမန္တယ္ကြာ။ မိန္းကေလးနဲ႔ကိုမတူဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မိုမို႔မ်က္နွာေလးကိုၾကည္႔ျပီး ေတာ္ေတာ္နူးည႔ံကေလးဆန္မယ္႔ ရုပ္ကေလးလို႔ေတြးထားတာ။ ထင္ေတာင္မထင္ရဘူး"
ေအးခ်ိဳက သူမမ်က္ဝန္းေတြထဲ စိုက္ၾကည္႔ျပီး မယံုနိုင္သလိုေျပာေတာ႔ သူမ အရမ္းတုန္လႈပ္သြားမိသည္။ အရင္ကလဲေအးခ်ိဳေျပာဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မိန္းမပီပီသသ နူးနူးညံ႔ညံ႔ မိန္းကေလးေလးေတြမွ သေဘာက်တာတဲ႔။
"အို ဟိုေလ ကိုယ္ကလဲ ေအးခ်ိဳအတြက္စိုးရိမ္လို႔ ျဖစ္သြားတာပါ။ အရင္ကဆို ကိုယ္ကျခင္ေတာင္ သတ္ရဲတာမဟုတ္ဘူး။ အခု ေအးခ်ိဳကို ကိုက္မွာစိုးလို႔ေလ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္မိလဲေတာင္မသိေတာ႔ပါဘူး"
ျပာျပာသလဲ ေျဖရွင္းလိုက္ေတာ႔လဲ ရိုးသားလြန္းတဲ႔ေကာင္ေလးက သူမကိုျပံဳးၾကည္႔ျပီး ေခါင္းကေလးကိုပြတ္ေပးပါေသးသည္။
"ကဲကဲ ဟိုဘက္စားပြဲေျပာင္းထုိင္ရေအာင္ေနာ္"
ဟန္ေဆာင္ရတာ ပင္ပန္းလြန္းပါသည္။ ေအးခ်ိဳကိုခ်စ္မိသည္႕အခ်ိန္မွစတင္ျပီး သူမ၏ အရိုင္းဆန္ေသာအတြင္းစိတ္မ်ားကို သိုဝွက္ကာ ယဥ္ပါးေသာ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ေလးတစ္ေကာင္လို လက္သည္းဖြက္ျခင္းအတတ္ကို သင္ယူခဲ႕ရပါသည္။ ေအးခ်ိဳတို႕မိသားစုမွာ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ေတြကို သိပ္ခ်စ္တတ္ေသာ ၾကင္နာတတ္သည္႕မိသားစုျဖစ္ေနျပီး ေအးခ်ိဳကိုယ္တိုင္ကလဲ လမ္းေဘးေခြးေၾကာင္ေတြသာမက အဆိပ္ရွိသည္႕သတၱဝါကိုပါ သနားခ်စ္ခင္တတ္ေသာ ဥာဥ္ေကာင္းကေလးနွင္႕ ေကာင္စုတ္ကေလးမွန္း သူမရိပ္မိသိရွိခဲ႕ေသာေၾကာင္႔ပင္။
သို႕ေပမယ္႕ ဟန္ေဆာင္ျခင္းသည္ ပညာရပ္တစ္ခုသာျဖစ္ျပီး ခံယူခ်က္တစ္ခု ဘယ္ေတာ႕မွျဖစ္မလာခဲ႕ပါ။ လိမ္ညာရျခင္းတြင္ သူမဖ်ားနာလာခဲ႕ပါသည္။
***************************************************************************************************
(ဆက္ေရးပါဦးမယ္ )
ပန္းကေလးတစ္ပြင္႕နဲ႕တူလိုက္တာဟု သူမစိတ္ထဲက အၿမဲမွတ္ခ်က္ေပးတတ္ေသာ နႈတ္ခမ္းတစ္စံု သူ႕မွာရွိပါသည္။ ထိုနႈတ္ခမ္းေလးေတြ ေကာ႕ညႊတ္သြားသည္အထိ ျပံဳးရယ္လာေအာင္ သူမတတ္နိုင္သလို ထိုနႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာေအာင္ သူခံစားေၾကကြဲရသည္မွာလဲ သူမေၾကာင္႕ပဲျဖစ္သည္။ သူက စိတ္ေပ်ာ႕စိတ္လြယ္လြန္းသည္။ အနုပညာဆန္ေသာ သူ႕လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ား ထိုလက္ကေလးမ်ားျဖင္႕ ဖန္တီးေသာ သူ႕စာမ်ားနွင္႕ ယုတ္စြအဆံုး သူ႕အိပ္ရာခင္းျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးကေလးကပင္ သူမလို ျဖစ္ကတတ္ဆန္းမိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ သိမ္ေမြ႕လြန္းေနသည္။ သူဘယ္လိုပဲ စိတ္တိုစိတ္ဆတ္ပါေစ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းေအာ္ဟစ္တတ္ပါေစ သူမကေတာ႕ သူသိပ္သနားတတ္တာကို သိေနျပီးသားျဖစ္မည္။
"နင္ကေလ ခ်စ္လို႕မေကာင္းတဲ႕မိန္းမ" ဟု ေအာ္ေငါက္ပစ္လိုက္လ်ွင္ေတာင္မွ သူ႕မ်က္လံုးေတြထဲမွာ သူမအတြက္ ဂရုဏာေတြေပ်ာ္ဝင္ေနေသးေၾကာင္း ေသခ်ာေနတတ္သည္။ အဲဒီမ်က္လံုးေလးေတြက အတူဆံုခ်ိန္တိုင္း သူမျမင္ဖူးသမ်ွအရာတိုင္းထက္ပို၍ ေတာက္ပေနတတ္သည္။ အဲဒီမ်က္လံုးေတြကိုျမင္လိုက္တိုင္း ငါဟာအခ်စ္ခံရတဲ႕မိန္းမတစ္ေယာက္ပါလားဟူေသာ ခံစားခ်က္ကို သူမအေသအခ်ာရခဲ႔ဖူးသည္။
"ငါ႕မွာမ်က္ရစ္ရွိတယ္ ဖြက္ထားတာ" ဟု သူမကိုအနိုင္မခံေျပာတတ္ေသာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၏ မ်က္လံုးေတြနာက်င္သြားတာကိုျမင္ျပီး သူမရင္ကြဲပက္လက္ငိုခဲ႕ဖူးသည္။ တကယ္ေတာ႕ သူ႕နွလံုးသားကို အနာႀကီးနာေအာင္ သူမအႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာလုပ္ခဲ႕သည္ပဲ။ သူ႕ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ထိနူးညံ႔ေပ်ာ္ဝင္လြယ္သလဲဆိုတာ သူမတစ္ေယာက္ထဲသာသိသလို သူ႕ကိုလွလွပပ နာက်င္ေအာင္လုပ္နိုင္သူမွာလဲ သူမသာျဖစ္ခဲ႕မည္။
"နင္ေမြးထားတဲ႕ေၾကာင္ကို သြားလႊတ္ပစ္လိုက္" ဟု မလိုတမာေျပာတတ္ေသာ သူမကိုေတာ႕ သူကအင္မတန္ရက္စက္တတ္တဲ႕ စိတ္ပုပ္မဟု နာမည္ေပးတတ္သည္။ "ေၾကာင္နဲ႕ေတာင္လိုက္ျပီးမနာလိုျဖစ္ေနတယ္" ဟုသူကဆိုလ်ွင္ "နင္ကဘာလို႕ ေၾကာင္ကို အမေမြးထားေသးလဲ ျပီးေတာ႕နင္႕ေၾကာင္မက နင္႕ကိုသူ႕သခင္လို႕ထင္ခ်င္မွထင္မွာ ရည္းစားလို႕ထင္ေနရင္ေကာ" ဟု ညစ္က်ယ္က်ယ္ အေလ်ွာ႕မေပးစတမ္း နႈတ္လွန္ထိုးပစ္တတ္တာ သူမပဲျဖစ္သည္။ အဲဒီေၾကာင္မကေလး ေပ်ာက္သြားေသာေနတုန္းက "ေမာင္႕ကိုမခ်စ္ေတာ႕လို႕ထြက္သြားတာေနမွာပါကြာ" ဟုသူမရင္ခြင္ထဲေခါင္းအပ္ျပီး သူေျပာလာေတာ႕ သူမကိုယ္တိုင္မ်က္ရည္ဝဲသြားရသည္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကိုေတြးမိတိုင္း သူမတို႕ခြဲခြာရေသာေန႔က သူမငိုသလို သူက်ေတာ႕မငိုပါလားဟု သံသယျဖစ္မိတာ သူမေနာင္တရမိသည္။
သူနွင္႕ခ်စ္သူေတြျဖစ္ျပီးမွ အရုပ္ကေလးေတြ ဝယ္ယူစုေဆာင္းတတ္ေသာ အက်င္႕ကို သူမရခဲ႕သည္။ သူ႕အရုပ္ေတြကို သူမကမနာလိုျဖစ္တတ္ေသာ္လည္း သူမဝယ္လာသမ်ွ အရုပ္ကေလးေတြကိုေတာ႕ သူက သားေတြသမီးေတြဟု နာမည္ေပးထားတတ္သည္။ "ငါ႕ကေလးေတြကို ေသခ်ာေစာင္႕ေရွာက္ေနာ္ "ဟု သူေျပာတတ္သျဖင္႕ ေဆာင္းတြင္းဆို အရုပ္ကေလးေတြကို ကေလးအဝတ္ဆိုင္မွ အဝတ္ေတြဝယ္ျပီး ဆင္တတ္ေသာအက်င္႕ သူမရလာသည္။ သူဆူလိုက္ေအာ္လိုက္တိုင္း အရုပ္ေတြဖက္ငိုတတ္သျဖင္႕ သူမအရုပ္ေတြေတာင္ အေမြးမ်ားစိုထိုင္းကုန္တတ္ေတာ႕ "ကေလးေတြကိုဘီးျဖီးေပးေလ အေမြးေတြကပ္ကုန္မယ္" ဟု သူမကိုေခ်ာ႕ရင္း သူေျပာတတ္သည္။
သူ႕ဆီမွာရွိသည္႕ အရုပ္ကေလးတစ္ရုပ္က သီခ်င္းဆိုတတ္သည္။ ထိုသီခ်င္းအဓိပၸါယ္ကို သေဘာက်လြန္းသျဖင္႕ ေျပာျပပါဦးဟု သူမမၾကာခဏပူဆာတတ္သည္။
မင္းေလးဆီကို ငါလာခဲ႕တယ္... လက္ထဲမွာ ပန္းေတြေပြ႕လို႕ မင္းအတြက္ေပါ႕ အေရာက္ေျပးလာခဲ႕ပါရဲ႕ အိုးးးးးးးးးး အို႕ ေျပးလာရင္း ငါေခ်ာ္လဲသြားတယ္ ငါနာသြားတယ္ ဒါေပမယ္႕ မင္းဆီကို ငါမေရာက္ေရာက္ေအာင္ ပန္းေတြနဲ႕အတူ လာခဲ႕ပါတယ္ တဲ႕ ဟု အၾကိမ္မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ သူမပူဆာတိုင္း သူရွင္းျပခဲ႕ဖူးသည္။ အိုး အို႕ ဟု အရုပ္ကေလးေအာ္လိုက္ေသာေနရာေရာက္တိုင္း အရင္က ရယ္ေမာခဲ႕ဖူးျပီး အခုေတာ႕ သူမ မ်က္ရည္က်တတ္သည္။
သူမ ေနမေကာင္းျဖစ္တိုင္း ငါလဲက်သြားတယ္ ငါနာသြားတယ္ ဒါေပမယ္႕ ပန္းေတြနဲ႕ နင္႕ဆီေရာက္ေအာင္ငါလာခဲ႕ပါတယ္ ဟူေသာ စာသားေလးကို သတိရေနတတ္သည္။ လဲက်သြားတဲ႕ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ လက္ထဲကပန္းပြင္႕ေတြ မညွိဳးႏြမ္းခင္ နင္႕ဆီေရာက္ေအာင္လာခဲ႕မယ္ေပါ႕။
ဗိုက္သိပ္ေအာင္႕လာရင္ စိတ္ထဲကဘုရားစာရြတ္ရင္း ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနလိုက္ေတာ႕သည္။ အဲဒီပါဠိ
ဘာသာေတြကို ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာရြတ္ရင္း ပီပီျပင္ျပင္ ဘုရားစာရြတ္ေပးမည္႕ နႈတ္ခမ္းပါးေတြကိုျမင္ေယာင္လာျပန္သည္။ မ်က္လံုးေတြဝါးလာေအာင္ သိပ္ေအာင္႕လာလ်ွင္ေတာင္ ထိုနႈတ္ခမ္းေလးေတြ နူးညံ႔စြာ တီးတိုးေရရြတ္ေနတာကိုေတာ႕ အိပ္မက္ထဲထိ ျမင္ေယာင္ေနတတ္သည္။
တကယ္ေတာ႕ နင္က ငါ႕ထက္ပိုျပီး ပန္းကေလးတစ္ပြင္႕နဲ႕တူေပတာပဲ ေမာင္။
ညီမေလးေဝေလး tag လို႕ေရးပါတယ္။ အပန္းမႀကီးရင္ေရးေပးပါ.. ဘေလာ႕ဂါႀကီး သဂၤါရေမာင္ နဲ႕ ဘလက္ဒရင္း တို႕ေရ...
ေတြးေနမိတာက - ဘာေတြးရမလဲဆိုတာ ေသခ်ာေတြးေနတယ္ အေတြးရွင္းမွ အေရးရွင္းမယ္ဆိုေတာ႕ကာ ရွင္းရွင္းေတြးတတ္ေအာင္က်င္႕ေနတယ္ ရႈပ္ရႈပ္ပဲေတြးမိေနလို႕
ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ျပန္ဆင္ျခင္မိတာက - လူႀကီးပိုဆန္ေအာင္ ပိုျပီးရင္႕က်က္ေအာင္ ေသခ်ာႀကိဳးစားေနတယ္
က်န္းမာေရး - ကာလအေတာ္ၾကာ ေပ်ာက္ေနတဲ႕ ဗိုက္ေအာင္႕တဲ႕ေရာဂါ ျပန္ျဖစ္ေနျပန္ျပီ
ဖတ္ျဖစ္တဲ႕စာအုပ္က - ဖတ္ျပီးသား ဟယ္ရီေပၚတာ ျပန္ဖတ္ေနတယ္( Deathly Hallows No.7 ဇာတ္သိမ္း)
ေရာက္ျဖစ္ေနတာက - ေက်ာင္းပိတ္အလုပ္မလုပ္ ဘယ္မွလဲမေရာက္ပါ
ေရးျဖစ္ေနတာက - ေလာကႀကီးဟာ တကယ္ေတာ႕ ဟာကြက္မရွိျပည္႕စံုျပီးသား သူ႕ရဲ႕ကြက္လပ္ေတြကို မရွိျခင္းနဲ႕ျဖည္႕ထားတာ မျမင္ၾကဘူးလား ဆိုတဲ႕ စာေၾကာင္းေလးပါတဲ႕ ဝတၳဳတိုေလးတပုဒ္ ေရးလို႕မျပီးေသးဘူး
နားေထာင္ျဖစ္တာက - Alisha Dixon (Breath Slow)
ျဖစ္ခ်င္ေနတာက - စိတ္ေလ်ွာ႕နိုင္တဲ႕လူ
စားျဖစ္ေနတာက - ေျမပဲဆားေလွာ္
သနားေနမိတာက - ကိုယ္ေအာ္ေအာ္ေနမိတဲ႕သူေတြ
လြမ္းေနမိတာက - ေပ်ာ္တဲ႕အခ်ိန္ေတြ
ေမ႕ေလ်ာ႕ပစ္ေနတာက - ငိုဖို႕
ခါးသက္ေနမိတာက - ဖတ္ျပီးအခ်ိန္ကုန္တာပဲအဖတ္တင္တဲ႕စာေတြ
တမ္းတေနမိတာက - ခုခ်က္ခ်င္း ဖတ္ခ်င္တဲ႕စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုလက္ကကိုင္ျပီးဖတ္ရဖို႕
က်ိတ္ျပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက - သည္းခံတတ္သူေတြ
က်ိတ္ျပီးအထင္ေသးေနတာက - အရက္ေသာက္တဲ႕မိန္းမေတြ
ဆႏၵမရွိတဲ႕ေနရာ - နိုက္ကလပ္(ေလာေလာဆယ္)
ဆႏၵရွိေနတဲ႕ကိစၥ - အတၱကင္းကင္းခ်စ္တတ္တဲ႕သူေတာ္စင္တပါးပါးကို ျမင္ဖူးခ်င္တယ္
မုန္းတီးေနမိတာက - ဗိုက္ေအာင္႕တဲ႕ကိုယ္႕ေရာဂါ
ခ်စ္ေနတာက - ခံစားတတ္တဲ႕ကိုယ္႕နွလံုးသား
စိတ္ပ်က္ေနမိတာက - ဂ်ီေတာ႕မွာမသိပဲလာအက္ျပီး ညီမေလးလား မမလား ဘယ္မွာေနလဲေမး ျပီးေတာ႕ ဘေလာ႕လုပ္လိုက္ရင္ဆဲတဲ႕လူေတြ ျပီးေတာ႕ စကားတခါေျပာရင္ ဟီဟီဟိ ဟီးဟီးနဲ႕ သံုးခါေလာက္ Hypercute လုပ္ျပတဲ႕လူေတြ
လိုအပ္ေနတာက - သတိ
ဝန္ခံခ်င္တာက - ကိုယ္႕အေပၚေကာင္းတဲ႕လူေတြကို ဒုကၡေပးေနမိတယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္
မြန္႕အကို က မလိမ္ပဲေရးဆိုလို႕ အကုန္အမွန္ေတြပါပဲ ။ မမနွင္းဆီနက္တဂ္ထားတဲ႕ ဝါသနာလဲေရးပါမယ္ေနာ္ .. မြန္႕ကိုစိတ္မတိုၾကနဲ႕ေနာ္ မြန္အေၾကြးဆပ္ပါမယ္..
