ျပာသာျပာ
ဖြဲမထြက္ခဲ႕
ၾကာသာၾကာ
တစ္ရာမျပည္႕ခဲ႕...
ကြာလတီပဲ ဆိုျပီး
ၾကာရွည္ဆြဲ ေရးေနခဲ႕
(ျပင္ဟယ္ ျပင္ဟယ္နဲ႕)
ထြက္လာေတာ႕လဲ ဒီရုပ္
ဒီပဲထည္႕တာ ဒီပုတ္...
အသက္ႀကီးလဲ အသီးနုေတာ႕ခါး
စိတ္ႀကီးလဲ လက္သီးမထြား
အေကာင္ႀကီးလဲ အရိုးမ်က္တဲ႕ငါး
အခ်ိန္ၾကာလဲ မလိမၼာတဲ႕ႏြား...
ငဦးမွည္႕လဲ
မထူးတဲ႕ ငဘိတ္
အရင္ေမြးလဲ
ဖင္ေသးခါးခ်ိတ္
လူသက္ရွိလဲ
စိတ္သက္ကနိမ္႕...
စာေရးရင္းစာသင္
ၾကင္လည္ရင္းေလ႕လာ
(ဒီတစ္ခါ) တစ္ရာျပည္႔ျပီ
"ရာ" ထဲက "ခု" တိုင္း
လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းေကာင္းက်ိဳးျပဳေစခ်င္
ခႏၶာႀကီးလ်က္ စိတ္သက္မနုေစခ်င္
အသက္ႀကီးလဲ အရပ္မပုေစခ်င္။ ။
က်န္ေသးတယ္ရွင့္...
ေခါက္လိုက္ေတာ့ေနာ္...
လြမ္းစရာရွိရင္ လြမ္းစရာနဲ႔ေျဖမိတယ္
အဆိပ္ကိုအဆိပ္နဲ႔ေျဖတဲ႔ ကုထံုးမ်ိဳးေတာ႔
ေသခ်ာကို မဟုတ္ခဲ႔...
ဘယ္မွာလဲ မသိေတာ႔တိုင္း
တေနရာရာဆိုတာ ေသခ်ာတဲ႔အသိနဲ႔
ေကာင္းခ်ီးေပးခဲ႔
တေန႔ေန႔ဆိုတာကို ေမ႔ပစ္ခဲ႔တယ္...
ပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔ေျမကြက္ကိုေငးရင္း
ေမ်ွာ္လင္႔ရတာထက္
ေမ်ွာ္လင္႔ရင္းမပ်ိဳးမိဖို႔ရည္စူးျပီး
ေျမကြက္တစ္ခုအလြတ္ထား ၾကည္နူးတယ္...
ရယ္ဟယ္ ျပံဳးဟယ္
(ဘယ္ေတာ႔မွ) ေဆြးျမည္႔တယ္လို႔မေျပာခဲ႔
လြမ္းဆြတ္ျခင္းကို တခက္ဆြတ္ယူလို႔
ဆြတ္ပ်ံ႕ေႏြးျမခဲ႔ရတယ္...။ ။
က်န္ေသးတယ္ရွင့္...
ေခါက္လိုက္ေတာ့ေနာ္...
"အိပ္ျပီ တာ႔တာ "
"ဂရုစိုက္ေနာ္ ေနေကာင္းေအာင္ေန"
"ျပန္ေတာ႔မယ္ မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ"
"ဒီမွာ ဆက္သြယ္ေရးက်က်သြားလို႔ "
"ဂြတ္နိုက္"
အားလံုးထြက္ခြါသြားေတာ႔ သူ႔မွာ ဖုန္ေတြေတာင္တက္လို႔။ လက္သည္းေတြေတာင္ရွည္လို႔။ မိုးေတြေတာင္စိုလို႔။ ဒီေန႔က်ီးကန္းႀကီးမ်ားသာမလားလို႔ ေမာ႔ေငးေနမိျပန္သည္။ သူနဲ႔သူ႔ေသတၱာလဲ သံေခ်းတက္ျပီ။ အဲဒီဘယ္ေတာ႔မွမပိတ္ပဲ ေဟာင္းေလာင္းဖြင္႔ထားတဲ႔ လ်ွပ္စစ္ေသတၱာထဲက သံေယာဇဥ္ငါးေတြလဲ သံေခ်းစားကုန္ျပီ။ သူတို႔သူတို႔ေတြအိပ္ကုန္ၾကျပီ။ သူ႔မွာသာ ေသတၱာႀကီးတစ္လံုးနွင္႔ သံေယာဇဥ္က်ပ္ခိုးေတြတက္ေနတဲ႔ အိမ္အိုႀကီးလို တစ္ေယာက္ထဲ။
တကယ္ေတာ႔ သူတစ္ေယာက္ထဲမွ မဟုတ္ပဲေလ။ သူ႔မွာရွိပါသည္။ သူ႔ေသတၱာထဲမွာ ၾကက္ေတာင္စည္းနွစ္ဖက္နွင္႔ သူ႔မ်က္နွာသူ ျပန္ျမင္ရသလို ၾကည္႔မိတိုင္းရယ္ျပံဳးမိေစသည္႔ သူ႔အသက္ဗူးမ ပိစိေကြးေလးရွိသည္။ သူ႔အိပ္မက္အေဟာင္းေတြရဲ႔ေသာ႔ကို သူမခါးၾကားမွာထိုးထားသည္႔ ေသာ႔ထိန္းတစ္ေယာက္လဲရွိသည္။ ျပီးေတာ႔ သူတရံတခါက အျမဲတက္ျပီး တကူကူးစီးခဲ႔ဖူးသည္႔ (အခုေတာ႔) စတီးေခ်ာင္းနွင္႔ ေျခေထာက္အေရတြဲတြဲေတြလည္းရွိသည္။ ခါးတာေတြကို ခ်ိဳခ်ိဳေလးျမိဳခ်တတ္ေသာသူလည္း အဲဒီေျခေထာက္ေတြေအာက္မွာေတာ႔ ညႊတ္တြားခယေနတတ္ျမဲျဖစ္သည္။
အျပံဳးေတြ ျပည္႔စံုေနဖို႔ဆိုလ်ွင္ ရင္ထဲမွာ ဗလာျဖစ္ေနဖို႔လိုသည္။ ရင္ထဲမွာတခုခုပိုေနလ်ွင္ေတာ႔ အျပံဳးေတြ တခုခုလိုေနတတ္သည္။
သူ႔ေသတၱာကို ပိတ္ဖို႔ခလုတ္မတပ္ပဲ ဒီဆိုင္က ညာေရာင္းလိုက္သည္ထင္သည္။ သူေသတၱာမပိတ္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္သည္။ ရွင္းပါသည္။ သူ႔ေသတၱာထဲမွာ ကမၻာတစ္ျခမ္းကေနဝင္ျပီး ကမၻာတစ္ျခမ္းက ေနျပန္ထြက္လာတတ္သည္။ ေနဝင္သည္႔ေနရာက ေမွာင္သြားေတာ႔လည္း သူ႔ကိုမဂၤလာနံနက္ခင္းပါဟု နႈတ္ဆက္မည္႔ အသံငယ္ေလးေတြကို သူေမ်ွာ္ေနရံုေပါ႔။
သူ႔အိမ္တံခါးကို ဟင္းလင္းထားသလို သူ႔စိတ္ေတြကလဲ တိုးလ်ွိဳေပါက္ေနၾကသည္။ အဲဒီမလြယ္ေပါက္ကေနပဲ သူတို႔ေလးေတြ သူ႔စိတ္ထဲစုျပံဳတိုးေနခဲ႔ၾကသည္ကိုး။
"ဟိုးဟိုဘက္က ညီေလး နည္းနည္းတိုးေပးပါဦး ဒီညီမေလးေနရာမရလို႔"
သူက စပါယ္ယာတစ္ေယာက္လို ညီ၊ညီမေတြကို ရင္ခြင္ေပါက္ထဲမွာ စနစ္တက်ေနရာခ်ရသည္။ သူ႔အိမ္တံခါးကို သူတို႔အတြက္ အျမဲဖြင္႔ထားေပမယ္႔ သူတို႔အိမ္ေတြကို ခိုင္ခံလံုျခံဳလွပေအာင္ နွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေအာင္ သူဖန္တီးျပင္ဆင္ေပးခဲ႔ဖူးသည္။ အဲဒီ႔အိမ္ေတြပဲ သူ႔ေသတၱာထဲမွာ ဘီလ်ံနာႀကီးတစ္ေယာက္လို သူပိုင္ဆိုင္ေလသည္။
"ေက်းဇူးပဲအကိုႀကီးရာ"
သူ႔ရင္ဘတ္ထဲ စုတိုးေနၾကေသာ ညီငယ္တစ္ေယာက္ ေဆးလိပ္ေသာက္တိုင္း သူ႔ရင္ဘတ္က မႊန္လွသည္။ ျပီးေတာ႔လဲ ေဆးလိပ္တိုကို ရင္နံရံေတြနွင္႔ ဖိေခ်မီးသတ္ေနျပန္သည္။
"ဒီေကာင္ေလးမီးေတြျငိမ္းမယ္ဆိုရင္ ငါအပူခံရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ေလ။ သူ႔အေငြ႔ေတြကို ငါတဝက္ရႈလိုက္လို႔ သူ႔အဆုတ္ထဲဝင္တဲ႔ အဆိပ္ေတြတစ္ဝက္နည္းမသြားဘူးလား"
ေပတူးတူးနွင္႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ အိပ္ရာနိုးတိုင္း သူ႔ရင္ဘတ္နံရံမွာ ခဲတံခၽြန္ခၽြန္နွင္႔ အမွတ္တစ္ခ်က္ျခစ္တတ္သည္။ အိမ္ျပန္ဖို႔ရက္ေတြ တာလီခ်ိဳးေနတာထင္သည္။ ခပ္စူးစူးတစ္ခ်က္အျခစ္ခံရလို႔ ခပ္တိုးတိုးေအာ္လိုက္မိရင္ေတာ႔
"ကိုယ္႔အကိုႀကီးကို ခ်စ္လို႔ျခစ္တာပဲဟာ" ဟု ေျပာင္စပ္စပ္လုပ္ေနျပန္သည္။ ဒါေတြေၾကာင္႔ သူတို႔ကိုစိတ္မနာနိုင္။
ယိုင္တိုင္တိုင္နွင္႔ ဆိုဖာေပၚမွထျပီး သူ႔ေသတၱာအဖံုးကို ကိုင္ၾကည္႔ေနမိသည္။ သူပိုင္ဆိုင္တာ ဒါေတြဒါေတြဒါေတြ။ ပိုင္ဆိုင္တာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲဆိုရင္ သက္တန္႔အဆံုးနွစ္ဖက္ဆက္ဆြဲတဲ႔ အလ်ားထက္ သူပိုင္တဲ႔ သံေယာဇဥ္ေတြ ေမတၱာေတြက မ်ားေသးရဲ႔။ ဘာေတြပိုင္ဆိုင္သလဲဆိုေတာ႔လဲ သူပိုင္ဆိုင္တာ ဒီေသတၱာေလးတစ္လံုးရယ္ ေရႊ႔ေျပာင္းမရေသာပစၥည္းမ်ားရယ္။ ဒါပဲ။ အဲဒီေမတၱာ ေစတနာ သံေယာဇဥ္ေတြ ျပီးေတာ႔ သံစဥ္ေတြ စာသားေတြနဲ႔ အၾကည္႔ေတြ အျပံဳးေတြ ေလထဲမွာဖမ္းဆုပ္လို႔မရသလို ေရႊ႔ေျပာင္းလို႔မရတဲ႔အရာေတြ သူပိုင္ဆိုင္ေပတာကိုး။
သူ ခပ္တိုးတိုးရယ္လိုက္ရင္း နာရီကို ခိုးၾကည္႔လိုက္သည္။ နာရီႀကီးက သူ႔အၾကည္႔သူခိုးကိုမိသလို မ်က္ေစာင္းထိုးရင္း သံုးခ်က္တိတိ ေစာင္းေျမာင္းေရရြတ္သည္။ "မႀကီးမငယ္နဲ႔ ကေလးဗိုလ္လုပ္ေနတယ္ ဟြန္း အရည္မရ အဖတ္မရေတြ" ဟုလဲ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေနေသးသည္။ ဒီေန႔ ဒီအခန္းထဲက နာရီမဟုတ္ေသာ သူ႔ဘဝရဲ႔ နာရီႀကီး သူ႔ကိုထပ္တစ္ႀကိမ္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေသာေန႔လည္း ျဖစ္သည္။ ေျပာခ်င္တာေျပာပါေစေလ။ သူေက်နပ္ေနဖို႔သာလိုသည္။
"ခင္ဗ်ားက ဘယ္ေလာက္ဆူနိုင္မွာမို႔လဲ ၊ က်ဳပ္ဘဝက က်ဳပ္ကိုဆူပူမာန္မဲေနတာ သံုးဆယ္႔ေျခာက္ခါေတာင္ရွိျပီ "
သူ႔အျပံဳးေတြ မမွိတ္ခင္ အခန္းမီးကိုမွိတ္လိုက္သည္။ သူ႔ေသတၱာကိုဘယ္ေတာ႔မွမပိတ္သလို ေသတၱာထဲက သူ႔သံေယာဇဥ္တံခါးကိုလဲ ဘယ္ညမွမပိတ္ပါ။ ခဏေနလ်ွင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ အဲဒီတံခါးကို လာေခါက္မွာေသခ်ာသည္။ အဲဒီ႔ေသတၱာထဲ သူမမွိတ္မသုန္ ေငးလို႔သာေနပါသည္။
(PS: အကိုႀကီး ကိုလင္းထက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေန႔သူ႔ေမြးေန႔မို႔ပါ။ )
က်န္ေသးတယ္ရွင့္...
ေခါက္လိုက္ေတာ့ေနာ္...
ရွင္နဲ႔ကၽြန္မ
ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္
ညည္းနဲ႔က်ဳပ္
နင္နဲ႔ငါ
မင္းနဲ႔ကိုယ္
....................
........
ဝန္နဲ႔အား
ျမားနဲ႔ေလး
ေဆးနဲ႔အစာ
အလဲအထပ္ေတြ တပံုၾကီး
ေျပးၾကည္႔လိုက္မွ နွစ္ေယာက္္ထဲ...။ ။
က်န္ေသးတယ္ရွင့္...
ေခါက္လိုက္ေတာ့ေနာ္...
ဒီေန႔က ကၽြန္မရဲ႔ေန႔ပဲေပါ႔။ ေျပာခ်င္တာက လတိုင္းမွာ တစ္ရက္ကေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႔ေန႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလရဲ႔ ဒီေန႔ကေတာ႔ ကၽြန္မအတြက္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္။ ေျပာရရင္ ဒီလမွာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က ေန႔ထူးေန႔ျမတ္။ အခြင္႔ထူးခံ အေရးႀကီးပုဂၢိဳလ္။ ျဖစ္ေနတဲ႔ပီတိက မိဖုရားေခါင္ႀကီးလို က်န္ေန႔ေတြက ကၽြန္မရဲ႔အနားမွာ ရံေရြေတာ္ေတြလို ဝန္းရံခစားေနၾကေပါ႔။ ေတာ္ေကာက္ခံရတဲ႔ အပ်ိဳေလးလို ကၽြန္မသိပ္စိတ္ႀကီးဝင္မိသေပါ႔။ မခုတ္ရဆိုင္းဘုတ္အခ်ိတ္ခံရတဲ႔ သစ္ပင္လို ကတံုးပင္ေတြၾကား ဆံေတာက္ႀကီးတဖားဖားနဲ႔ ကၽြန္မသိပ္ၾကြားမိသေပါ႔။
ဒီနွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီေတာ႔ ကနားပြဲေတြ႔တဲ႔နတ္လို ကၽြန္မျမဴးမယ္ရွင္။ ေနမဝင္အင္ပါယာတည္တဲ႔ ဟိုဘုရင္လို ေနကိုမဝင္ေအာင္ဆြဲထားလို႔ ဒီေန႔ကို အပိုင္သိမ္းခ်င္တယ္ရွင္။ ရာဇဝင္ထဲက ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မျပန္လွန္လို႔ ဟိုဘေလာ႔ဂါေၾကာင္ေတာင္ေတာင္မေလးလို သမိုင္းဝင္ေန႔တစ္ေန႔လားဆိုတာ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ဝီကီမွာ အစဆြဲထုတ္ခ်င္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟိုအိမ္ဒီအိမ္ေတြရဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကေန ကၽြန္မေခါင္းလ်ိဳၾကည္႔လိုက္တိုင္း နံရံျပားျပားေပၚကျပကၡဒိန္ကိုထြင္တဲ႔သူ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ကို အရင္းစစ္တဲ႔သူကို ကၽြန္မေက်းဇူးတင္တယ္။ ဘာလို႔ဆို ကၽြန္မေခါင္းေပၚကို ဒီလ သရဖူတစ္ခုေဆာင္းနိုင္ခဲ႔လို႔။ ျပီးေတာ႔ မယ္စၾကာဝဠာလို စလြယ္တစ္ခုလဲ ကၽြန္မလြယ္လို႔။ အဲဒီ႔စလြယ္မွာ စာတန္းထိုးထားတာက ရက္ရာဇာ တဲ႔ရွင္႔။
အရင္လကေတာ႔ ကၽြန္မအျဖစ္က ေန႔စားနဲ႔ရိုက္တဲ႔ ဇာတ္ရံလို။ မင္းသမီးသူငယ္ခ်င္းလိုလုိနဲ႔ နဂါးေခါင္းက ကၽြန္မဘက္လွည္႔တယ္။ လျပည္႔ပဲေက်ာ္ေက်ာ္ လဆုတ္ပဲေခၚေခၚ ကၽြန္မတစ္ရက္ေန႔က အရံကစားသမား စင္နားမွာထိုင္ေငးေနရတယ္။ ဘယ္သူကမွလဲ ကၽြန္မကိုအေရးမလုပ္ၾကဘူး။ ကၽြန္မလုပ္ေလ႔ရွိသလို ဟိုအိမ္ဒီအိမ္ထဲ ေခါင္းျပဴၾကည္႔ျပန္ေတာ႔လဲ အလွဴကို ရက္ရာဇာမွာလုပ္မယ္၊ အုတ္ျမစ္ခ်တာရက္ရာဇာမွေကာင္းတယ္၊ ေငြေပးေငြေခ်က ရက္ရာဇာမွ စကားေျပာရင္မေကာင္းဘူးလားနဲ႔။ ျပကၡဒိန္ၾကမ္းၾကမ္းေပၚက ကၽြန္မကို မင္နီတစ္ခ်က္မဝိုင္းၾကဘူး။ အင္မတန္မ်က္နွာႀကီးတဲ႔ ရက္ရာဇာ၊ အျမီးရွည္တဲ႔ရက္ရာဇာ လာေလေရာ႔ ခုေတာ႔ ဒီလလျပည္႔ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔က ရက္ရာဇာတဲ႔။ အဲဒါ ကၽြန္မနာမည္။ ပယ္နယ္တီနွစ္ခါရတဲ႔ ေဘာလံုးအသင္းလို ကၽြန္မလက္မွာ ရက္ရာဇာဖလား ေျပးလြတ္ဦးမလားရွင္။
မနက္ျဖန္တစ္ရက္ေန႔ ရက္ရာဇာ။ အကယ္ဒမီဝတ္စံုနဲ႔မထြက္ခင္ေတာ႔ အလွဖန္တီးရွင္ေရွ႕ မ်က္နွာေျပာင္နဲ႔ေနရသလို ကၽြန္မမ်က္နွာမျပရဲေသးဘူး။ ပုန္းလ်ွိဳးကြယ္လ်ွိဳးနဲ႔ ဆယ္႔ငါးရက္ေန႔နဲ႔ နွစ္ရက္ေန႔ၾကား အေျမာက္စားခံေနလိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္ဆို ကၽြန္မအလွဴပြဲတက္မယ္။ မဂၤလာေဆာင္သြားမယ္။ ရွင္ျပဳမွာ ကြမ္းေတာင္ကိုင္မယ္။ ဆုေပးပြဲမွာ ဖဲႀကိဳးျဖတ္မယ္။ ပြဲျဖစ္မယ္႔လူေတြၾကားမွာ ကၽြန္မေကာ္မရွင္စားမယ္။ တရားရံုးကတရားခံေတြက ကၽြန္မကိုအားကိုးသလို ကၽြန္မေရွ႔မွာ ခံုရံုးတက္ခ်င္ၾကတယ္။ ဟိုေကာင္ေလးကေတာ႔ ကၽြန္မေရွ႔မွာ ခ်စ္သူကိုခ်စ္ေရးဆိုဖို႔ နွင္းဆီပန္းတစ္ပြင္႔ ေရစိမ္ေနေလရဲ႔။ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ရွင္ ရာဇာဆိုမွေတာ႔ ဘုရင္၊ မသာဘုရင္ေတာင္ သုဘရာဇာဆိုျပီး တရပ္ကြက္လံုးမွာ မရွိမျဖစ္ အေရးပါေနမွေတာ႔ ကၽြန္မရက္ရာဇာက လူေတြၾကားမွာ အျမင္လွလို႔ ရက္ေတြေန႔စြဲေတြၾကားမွာ "ဘုရင္မ "ျဖစ္တာ ဆန္းသလား။
"မနက္ျဖန္ဆို ေန႔ေကာင္းတယ္။ မနက္ျဖန္ပဲလုပ္လိုက္ေတာ႔။ ငါတို႔အသင္းက ဒီနွစ္ပြဲဦးထြက္ဆိုေတာ႔ ေန႔ေကာင္းရက္သာေရြးျပီး ျပိဳင္တာအေကာင္းဆံုးပဲ။ ပြဲဦးထြက္မွာ ရက္ရာဇာဆိုေတာ႔ နိုင္ျပီလို႔သာ စြဲထားျပီး ကစားၾကေပေတာ႔ကြာ ေနာ"
"ဟာ တာဝန္မႈးေျပာတာမွန္တယ္ဗ်ိဳ႔။ ေမ႔ေနလိုက္တာ မနက္ျဖန္ရက္ရာဇာပဲဗ်။ ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ ကေလးေတြ ရက္ေကာင္းတယ္ အသင္းေကာင္းတယ္။ ေသခ်ာကစားၾက။ ၾကားလား မနက္ျဖန္ငါတို႔ေန႔ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ကြ"
"ေဟးးးးးးး..............."
အံမယ္... ညာသံေပးျပီး ထြက္သြားၾကပါလား။ ဒီေကာင္ေလးေတြ ကၽြန္မရဲ႔ေန႔မွာ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္နဲ႔ ေဘာလံုးကစားၾကမလို႔ကိုး။ ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္။ ဒါဆိုလဲ ကၽြန္မကပဲ အကဲျဖတ္ဒိုင္ စည္းၾကပ္ဒိုင္ ကြင္းလယ္ဒိုင္ ဆုဗန္းကိုင္ရဦးမွာေပါ႔။ ဒီလိုပါပဲေလ။ နံမည္တစ္လံုးနဲ႔ျဖစ္လာေတာ႔လည္း ဟိုလူက ခ်ဥ္းကပ္ခ်င္ ဒီလူက ေျခြရံခ်င္နဲ႔။ ေဘာလံုးပြဲက ညေနမွဆိုေတာ႔ မနက္ပိုင္း သာေရးကိစၥေတြျပီးမွ စီမံေဆာင္ရြက္ေပးရတာေပါ႔။
အဲ... အဲ ...ဆုဗန္းဆိုလို႔ ဟိုဘက္အသင္းက မနွစ္က ဆုဖလားရထားတဲ႔အသင္းမဟုတ္လား။ ရက္စြဲဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔ကၽြန္မ ရပ္ကြက္စြဲရွိလို႔ မရဘူးေလ။ ဒီဘက္ရပ္ကြက္မွာ ကၽြန္မက ေန႔ေကာင္းရက္သာျဖစ္သလို ဟိုဘက္ရပ္ကြက္မွာလဲ ကၽြန္မက ရက္ရာဇာပဲမဟုတ္လား။ ဒီေတာ႔ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္ကို ေျပးျပီး သတင္းေမးရေသးတာေပါ႔ေလ။ ထင္တဲ႔အတိုင္းပဲ သူတို႔လဲကၽြန္မကို မျပစ္ပယ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔အသင္းကလဲ ဒီရာသီရပ္ကြက္ဖလားကို ရက္ရာဇာနဲ႔မွ စခ်င္ပါသတဲ႔။ သူတို႔ကပိုဆိုးေသး။ ရက္ရာဇာမို႔ မနက္ျဖန္ေစာေစာ ကန္ေတာ႔ပြဲေတြပါ ေပးၾကဦးမယ္ဆိုပဲ။
တကယ္ေတာ႔ ရက္စြဲတစ္ခုအေနနဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ဘာမွေျပာင္းလဲဖုိ႔ ျပဳျပင္ဖို႔မတတ္နိုင္ေပမယ္႔ လူေတြက ကၽြန္မကိုဒီေလာက္အားကိုးေနျပန္ေတာ႔လည္း ဟန္ကိုယ္႔ဖို႔ မာန္သူ႔ဖို႔ ဆိုတဲ႔အတိုင္း တန္ခိုးရွင္ႀကီးတစ္ပါးလို ခန္႔ခန္႔ညားညားေနျပတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ဆိတ္ဆိတ္ေန ေထာင္တန္သတဲ႔ရွင္႔။ အခုလို အပူေဇာ္ခံ အႀကီးအကဲဆိုျပီး ေနရာႀကီးေပးထားျပန္ေတာ႔လဲ ရက္ေတြေန႔စြဲေတြၾကားမွာ အိေျႏၵႀကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔ကၽြန္မ လိုအပ္သည္မ်ားကို မွာၾကားေနရတာေပါ႔။ ရက္ရာဇာဆိုကထဲက supernatural power ေတြပိုင္ဆိုင္ျပီဆိုျပီး ေျပာသံၾကားပါမ်ားေတာ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ ေက်ာကုန္းမွာ အေတာင္ပံႀကိးေပါက္လာသလိုလိုဘာလိုလို ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္မိတာ မွားသလားရွင္။
.........................................................................................................................................................
ကၽြန္မပြဲထြက္ရမယ္႔ေန႔ကို ေရာက္လာျပီဆိုပါေတာ႔။ လႈပ္ရွားလို႔မရတဲ႔ ေန႔စြဲတစ္ခုသာျဖစ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မေနရာတကာကို နားနဲ႔ၾကားတယ္။ မ်က္စိနဲ႔ျမင္တယ္။ အာရံုနဲ႔သိတယ္။ ဒီေန႔စြဲမာွ ကမၻာတစ္လႊား ျဖစ္ပ်က္သမ်ွကိစၥအဝဝကို ကၽြန္မက သိတယ္ရွင္႔ သိတယ္။ မနက္မွာ အာရံုဆြမ္း၊ မဂၤလာပြဲ၊ ေရစက္ခ်အမ်ွ၊ ဗြီဒီယိုမွတ္တမ္းတင္ ၾကားထဲမွာ အေၾကြးေတာင္း သေဘာၤေရခ် ဇာတ္ကားကန္ေတာ႔ပြဲ ဆိုင္သစ္ဖြင္႔ပြဲ အိမ္တက္မဂၤလာနဲ႔ အလုပ္ေလ်ွာက္လႊာေဖာင္ျဖည္႔တာကအစ ကၽြန္မေနရာတကာ မနားတမ္းလႈပ္ရွားတယ္။ သူတို႔ထင္သလို ကၽြန္မမွာ စူပါပါဝါေတြမရွိေပမယ္႔ ကၽြန္မရင္ထဲက ေစတနာနဲ႔ ကိစၥမွန္သမ်ွ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးခဲ႔ပါတယ္။
ေခၽြးမထြက္တတ္ မေမာတတ္တဲ႔ ေန႔စြဲတစ္ခုသာျဖစ္ေပမယ္႔ ကၽြန္မကို ခစားေနၾကတဲ႔ ေန႔စြဲရန္ ေန႔စြဲေနာက္လိုက္ေတြၾကားမွာ ကၽြန္မေမာပန္းသမ်ွ မျပဳစုအယုယခံရေသးတယ္။ ဟိုေျပးဒီလႊားနဲ႔ ကၽြန္မအလုပ္ရႈပ္သမ်ွ ေနာက္ကေန ေဖာ္လံဖားေနၾကတဲ႔ ဒင္းတို႔ကို ေအာ္ရေငါက္ရေသးတယ္။ ဟိုနိုင္ငံမယ္ အကယ္ဒမီေပးပြဲလုပ္ေနတယ္ဆိုလို႔ အေျပးသြားလိုက္တာ ပင္လယ္ေတြလဲျဖတ္ကူးလို႔။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေနတဲ႔ ရပ္ကြက္ကေလးရဲ႔ ေဘာလံုးျပိဳင္ပြဲကို ကြင္းမဖြင္႔လိုက္ရပဲ ကြင္းပိတ္မီေအာင္ကို မနည္းေျပးလာရတယ္ေပါ႔ရွင္။
ဟင္ ...မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ပါလား။ ဘာလဲ ဘာလဲ ကေလးေတြ ဘာလို႔ငိုသလဲ။ ကၽြန္မ ဒီမွာေလ ကၽြန္မေရွ႔မွာ မ်က္ရည္မက်ရေအာင္ ကၽြန္မရဲ႔ ရက္ရာဇာဆိုတဲ႔ စလြယ္ကို ေျမာက္ေျမာက္ျပရင္း ေခ်ာ႔ေမာ႔ၾကည္႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခ်ည္းနီးပါပဲ။ သူတို႔က ျမက္ပင္ကိုဆုပ္လို႔ ေတာက္ကိုခတ္လို႔။
"ဒီေန႔ တကယ္႔ကို ျပႆဒါးပဲကြာ။ တစ္ေယာက္သာ အထုတ္မခံရရင္ ငါတို႔ဒီလို ပိုးစိုးပက္စက္မရံႈးဘူး။ အရွက္ကြဲျပီး ရပ္ကြက္ထဲျပန္ဝင္ရမွာရွက္တယ္ကြာ"
"ဒိုင္ယုတ္မာတာကြ"
"ကံကိုကဆိုးတာပါကြာ။ ေလကလဲ ငါတို႔ဘက္ကိုပဲ တိုက္ေနတာကိုး"
"အရက္သြားေသာက္မယ္ကြာ။ ဒီပံုနဲ႔ ျပန္လဲမထူးပါဘူး ေ-ာက္သံုးမက်တဲ႔ေန႔။ ဖြတ္ ကံဆိုးလိုက္တဲ႔ေန႔ @#%* &*%"
ကၽြန္မမ်က္နွာငယ္ငယ္နဲ႔ ဟိုဘက္အသင္းဘက္ကို ေျခဦးလွည္႔ခဲ႔တယ္။ တေနကုန္တက္ၾကြေနတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕အေပ်ာ္ေတြ၊ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္အထင္ႀကီးမႈေတြကို ဒီလိုခ်က္ျခင္းအဖ်က္ဆီးမခံနိုင္ဘူး။ ကၽြန္မအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေနတဲ႔ အနိုင္ရတဲ႔အသင္းကို ကၽြန္မေကာင္းခ်ီးေပးမယ္။
"ေတာ္တယ္ အားလံုးေတာ္တယ္။ ခ်န္ပီယံေျခစြမ္း ျပနိုင္တယ္။ ဒီလိုအသင္းမ်ိဳးကို ဘယ္ေန႔ဘယ္အခ်ိန္ထကန္ကန္ တေရးနိုးထကန္လဲ နိုင္မွာပဲ"
"လာ ေအာင္ပြဲခံမယ္။ ည ဘီယာဆိုင္မွာဆံုၾကမယ္"
ပခံုးဖက္ျပီးထြက္သြားတဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ ေက်ာေတြကိုေငးရင္း ကၽြန္မငူငူႀကီးက်န္ခဲ႔တယ္။ ဘယ္ေန႔ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟုတ္တယ္။ အသိတစ္ခုနဲ႔ ကၽြန္မရပ္ေနျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႔ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မွာ ဟိုမွာလူေတြငိုေနၾကတယ္။ ဟိုမွာကေလးေတြ စိတ္ဆင္းရဲေနၾကတယ္။
ေဘာလံုးကြင္းေဘးကျဖတ္ျပီး အသုဘပို႔ကျပန္လာတဲ႔လူတန္း ယပ္ေတာင္ေတြတျဖတ္ျဖတ္နဲ႔ ေနပူပူထဲေလ်ွာက္လာတာ ကၽြန္မေတြ႔တယ္။ ဟိုးခပ္ေဝးေဝးက နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံမွာ ဒီေန႔ပဲေသာက္စရာေနာက္ဆံုးေရကုန္သြားတဲ႔ မဲတူးတူးနႈတ္ခမ္းထူထူကေလးမေလး အေမကိုငိုျပီး ပူဆာေနတယ္။ သူတို႔သားအမိကိုယ္ေပၚက နံရိုးေတြက ကၽြန္မကိုေလွာင္ေျပာင္ေနၾကတယ္။ မနွစ္က ဒီလိုအခ်ိန္ ကၽြန္မေရွ႔မွာ ကၽြန္မေနတဲ႔နိုင္ငံက ျပကၡဒိန္ၾကည္႔ျပီး အလုပ္လုပ္တတ္ၾကတဲ႔သူေတြ ေရထဲေလထဲ ေပါေလာေျမာေနၾကတယ္။ အေဖကယ္ပါ အေမကယ္ပါနဲ႔ ငိုေနၾကတယ္။
လူေတြပညတ္ထားတဲ႔ ကၽြန္မရက္ရာဇာ။ ဘာမွမတတ္နိုင္ပဲ အေခၚအေဝၚေတြၾကားထဲ ေသြးဆူေနတဲ႔ ကၽြန္မရက္ရာဇာ။ အဆူအဆဲ အငုိအလြမ္းေတြၾကားမွာ ကၽြန္မဟာ အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ ပညတ္တစ္ခုစစ္စစ္သာ ျဖစ္ေနပါေတာ႔တယ္။ ။
က်န္ေသးတယ္ရွင့္...
ေခါက္လိုက္ေတာ့ေနာ္...
ကၽြန္ေတာ္အိပ္ရာမဝင္ခင္ စာေရးဖို႔ အျမဲေတြးေလ႔ရွိပါတယ္။ စိတ္ကူးရတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းထေရးတယ္။ သိပ္ေနာက္က်ေနရင္ေတာင္ လက္ေရးတိုနဲ႔မွတ္ထားေလ႔ရွိပါတယ္
။ ပညာေပးစာေတြကို ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ပိုင္စာၾကည္႔ခန္းႀကီးမွာ ေရးေလ႔ရွိတယ္။ စာၾကည္႔ခန္းႀကီးဆိုတာနဲ႔ နံရံကပ္မွန္ဘီရိုႀကီးေတြနဲ႔ အထဲမွာ အေနွာင္႔ထူသားေရဖံုးစာအုပ္ႀကီးေတြ အစီအရီ တန္ဆာဆင္ထားမယ္ဆိုတာ ေျပာစရာမလိုပါဘူး။ နိုင္ငံေရးနဲ႔ စစ္သမိုင္းလို စာခန္႔ေတြ၊ အေက်ာ္အေမာ္အတၳဳပၸတိေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေလ႔လာလိုက္စားရာ လူမႈစိတ္ပညာဘာသာရပ္စာေပေတြ စုေဆာင္းထားသိုရာ ကၽြန္ေတာ္႔စာၾကည္႔ခန္းမွာ သူတို႔သူတို႔ေတြဖတ္ဖို႔ သူတို႔အမႊန္းတင္တဲ႔ ဂႏၱဝင္စာေပမြန္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ႔ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ စာေပပညာရွင္ပါ။ ကၽြန္တာ္ရသစာေပသမားပါ။ ကၽြန္ေတာ္စာဆိုေတာ္ျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ္လမ္းေဘးကဗ်ာဆရာပါ။ ဘဝေနနည္းတစ္စိတ္တပိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္လွစ္ျပခဲ႔ဖူးတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အေကာင္းဆံုးဟာသေျပာသူလဲျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဖိုမဆက္ဆံေရးနဲ႔ လိင္တူစိတ္ပညာ၊ လူငယ္ပ်ိဳးေထာင္ေရးနဲ႔ ကေလးစာေပေတြေရးခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သုေတသနျပဳစုေရးခဲ႔တဲ႔ ဘဝေနနည္းအနွစ္ခ်ဳပ္ကို နိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာစာၾကည္႔တိုက္မွာ မွတ္တမ္းဝင္စာေပအျဖစ္ ဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္။ စိတ္က်န္းမာေရးဌာနမွာ ပါေမာကၡအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းတခ်ိဳ႔ကို ျဖည္႔စြက္ေရးခဲ႔တာ သတိရမိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ကိုယ္တိုင္ေရးအတၳဳပၸတၱိကို ေနာင္လာေနာင္သားေတြေလ႔လာနိုင္ေအာင္ စာမူၾကမ္းေရးျပီး ကိုယ္ပိုင္စာေပတိုက္မွာ ကၽြန္ေတာ္အပ္ထားခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႔ေနက လိုအပ္သလို စီမံေဆာင္ရြက္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုစာေတြကို ဘာေၾကာင္႔ေရးရသလဲ။ လူထုသတင္းစာအထူးထုတ္မွာ အမွတ္တရေဆာင္းပါးအျဖစ္ ထည္႔သြင္းဖို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို သတင္းစာဆရာမ်ားက ေမးခြန္းထုတ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုေျဖခဲ႔ပါတယ္။
"ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္သာဆိုရင္ စာေရးေနစရာမလိုေတာ႔ပါဘူး
ဒီေန႔ဒီအရြယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္စာမဖတ္ေတာ႔ပါဘူး
သူတို႔ သူတို႔ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး စာဖတ္ဖို႔လိုသူအားလံုးအတြက္ ကၽြန္တာ္ေရးပါတယ္"
လို႔ တိုတိုျပတ္ျပတ္ေျဖခဲ႔ပါတယ္။
သူတို႔အတြက္ စာေရးခဲ႔တယ္။ စာမတတ္သူေတြတတ္ေအာင္ ဖတ္လြယ္ကဗ်ာတိုေတြေရးခဲ႔တယ္။ စာေပေလ႔လာသူေတြအက်ိဳးရွိေအာင္ စာေပသမိုင္းနဲ႔ စာေပပညာရပ္ကို အက်ယ္တဝင္႔ေရးခဲ႔တယ္။ လူႀကီးေတြအတြက္ ဂႏၱဝင္စာေပဖြဲ႔ႏြဲ႔ခဲ႔တယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္ တက္က်မ္းနဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ ပံုျပင္ေတြ။ စိတ္ဓာတ္က်သူေတြအတြက္ ကုထံုးနဲ႔ စိတ္ညစ္ေနသူေတြအတြက္ ဟာသကိုေရးခဲ႔တယ္။ အဲဒီလို အတြက္ အတြက္နဲ႔ တြက္ခ်က္ေရးေနရတာကို ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ႔တယ္။ သက္တမ္းရဲ႔သံုးပံုနွစ္ပံုကို သူမ်ားအတြက္ ဘာေရးရမလဲဆိုတာ ေတြးေတာရင္း ရွာေဖြရင္း ေလ႔လာလိုက္စားရင္းနဲ႔ ျပီးေတာ႔ ေရးရင္း ေျပာရင္း ေပးရင္းနဲ႔ ကုန္လြန္ခဲ႔တယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္ဘာေရးမလဲ။
အိပ္ရာဝင္ကာနီးစာေရးဖို႔ေတြးေနမိတယ္။ ဘာမွမေရးပဲ အိပ္ရာဝင္လိုက္ရတဲ႔ညဟာ အခ်ည္းနွီးျဖစ္ရတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရတယ္။ ခရီးသြားမွတ္တမ္းရွည္ေရးဖို႔ ကၽြန္တာ္ခရီးသြားတိုင္း လက္နွိပ္စက္စာေရးကို ေခၚသြားတတ္တယ္။ ညအိပ္ရာနိႈးျပီး စာရိုက္ခိုင္းနိုင္ေအာင္ လခေကာင္းေကာင္းေပးခဲ႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရံုးခန္းက လက္ေရးတိုစာေရးမဟာ လုပ္ငန္းကိစၥထက္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းမ်ားစာအုပ္အတြက္ ထူးျခားမႈရွိတိုင္း ေအာ္ျပီးမွတ္ခိုင္းတာကို လက္ေရးတိုနဲ႔ လိုက္ခဲ႔ရတယ္။ေနာက္ ကြန္ျပဴတာေတြ တြင္က်ယ္လာျပန္ေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ကြန္ျပဴတာစာစီစာရိုက္က်င္႔ျပီး ေရးစမ္းခဲ႔ေသးတယ္။ အရင္က ေရးေလ ေရးရတာလြယ္ေလ၊ ေတြးေလ ေရးရတာသြက္ေလျဖစ္တာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ရွိခဲ႔တယ္။ တန္ဖိုးရွိတဲ႔အေတြးတစ္စကို အိပ္ရာေပၚက ကုန္းရံုးထျပီး အစဆြဲထုတ္ရာကေန အက်ိဳးျပဳစာေပနဲ႔ အနုပညာအျပည္႔ စာနုေတြ ရာေထာင္ေရးနိုင္ခဲ႔တယ္။ ခင္ဗ်ားသာ ကၽြန္တာ္႔အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္ခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ႔ခုတင္ေဘးက စာၾကည္႔မီးအိမ္ လင္းေနတာကို ညသန္းေခါင္မွာ ျမင္နိုင္ပါမယ္။
သူတို႔အတြက္ FOR THEM ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႔ေဆာင္ပုဒ္လို ေၾကြးေၾကာ္ခဲ႔တယ္။ သူတို႔အတြက္ စာေတြေရးရတာ ကၽြန္ေတာ္႔အတၱမဟုတ္ဘူးလို႔ အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမထြက္ရဲေတာ႔ဘူး။ သူတို႔ေတြ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို နားေထာင္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခိုင္းတာကို လိုက္နာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔စာကို ေလးစားေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ႔ပညာကို ယူေနတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္သာယာခဲ႔မိလို႔ ကၽြန္တာ္စာဖတ္ဖို႔ မလိုေတာ႔ဘူးလို႔ ေျပာခဲ႔မိတယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္ဘာေရးမလဲ။
ဒီည ကၽြန္ေတာ္႔တစ္သက္တာ တစ္ခါမွ မေရးဖူးတဲ႔စာကို ကၽြန္ေတာ္ေရးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္ဖို႔လိုျပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္လို႔ပါ။ ကၽြန္တာ္အိပ္ရာမဝင္ခင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ေပးဖို႔ စာ၊ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖို႔စာကို ေရးဖို႔ စာၾကည္႔မီးအိမ္ကိုဖြင္႔ထားပါတယ္။
"ဒီစာကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖို႔ လိုတယ္"
ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ပဲ တီးတိုးေရရြတ္မိပါတယ္။
အသစ္စက္စက္ သားေရဖံုး အညိဳေရာင္မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္႔ဗီရိုထဲကေန ထုတ္ယူ။ ေဖာင္တိန္နဲ႔ ေရးက်င္႔အရ စုေဆာင္းထားတဲ႔ ေဖာင္တိန္မင္အိုးမ်ားကိုယူ။ ပထမစာမ်က္နွာကို ကၽြန္ေတာ္လွန္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဖတ္မရတဲ႔လက္ေရးေသာ႔ေသာ႔နဲ႔ ေရးခဲ႔တဲ႔ စာရြက္ေတြကို စာစီစာရိုက္သမားေတြ ႀကိဳးစားဖတ္နိုင္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ဖတ္ဖို႔ လက္ေရးဝိုင္းဝိုင္းႀကီးႀကီးနဲ႔ ပီပီသသ ကၽြန္ေတာ္စေရးပါတယ္။ ပထမတစ္ေၾကာင္း စာေၾကာင္းျခားျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းေရးပါတယ္။
ေရးရင္းနားရင္း ေဖာင္တိန္ကို လက္ငါးေခ်ာင္းနဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ကာ ေခါင္းေမာ႔ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္ဒီတစ္ခါ ပင္ပင္ပန္းပန္းေရးေနပါတယ္။ ေရးေလ ေရးရတာ ခက္ေလ၊ ေတြးေလ ေရးရတာ ပင္ပန္းေလဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ထပ္မံေတြ႔ရွိရတယ္။ နိုင္ငံေက်ာ္ စာေပပညာရွင္ႀကီး ကိုယ္တိုင္ဖတ္ဖို႔စာကို အေရးမသြက္ပါလားလို႔ သူတို႔သိရင္ ျပံဳးရယ္ၾကမယ္ဆိုတဲ႔အေတြးေၾကာင္႔ စာေရးခဏပ်က္ပါတယ္။ ကၽြန္တာ္အေတြးစကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျပန္ဆြဲေခၚလို႔ တစ္မ်က္နွာျပည္႔ေအာင္ေရးေနတာ တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ျပီးလုလာတယ္။ သူတို႔ဖတ္ဖို႔စာကို ကိုယ္ပိုင္ပညာနဲ႔ေရးနိုင္ေပမယ္႔ ကိုယ္တိုင္ဖတ္ဖို႔စာကိုေရးေတာ႔ မွတ္တမ္းမွတ္ရာစံုလင္စြာ ျပန္ထုတ္ၾကည္႔ရ ညႊန္းဆိုရတယ္။
"စံုျပီထင္ပါရဲ႔"
ေရးအျပီးမွာ စာမ်က္နွာထိပ္ဆံုး အလည္တည္႔တည္႔မွာ မွင္ရာထူထူနဲ႔ စာလံုးဝိုင္းဝိုင္း ကၽြန္ေတာ္ေရးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ပဲ ျပံဳးလိုက္ပါတယ္။
"ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ေပးတဲ႔စာ"
၁။ မနက္စာမစားမီ ဆီးခ်ိဳစစ္ရန္ (ဆီးခ်ိဳစစ္ဖို႔ ေသြးမေဖာက္မီ မနက္စာမစားမိေအာင္ သတိထားရန္)
၂။ သြားပြတ္တံအေဟာင္း သံုးလေက်ာ္ျပီ။ အသစ္လဲတိုက္ရန္
၃။ ေရခ်ိဳးဆပ္ျပာသံုးအျပီး ဆရာဝန္ေပးေသာ အေရျပားလိမ္းေဆးလိမ္းဖို႔ မေမ႔ရန္
၄။ ကိုးနာရီ ဝတ္ျပဳဖို႔ ဘုရားေက်ာင္းကကား လာႀကိဳခ်ိန္အမီ အဆင္သင္႔ျပင္ဆင္ထားရန္
၅။ ဘုရားေက်ာင္းမွအျပန္ ပင္စင္ထုတ္ဖို႔ ပင္စင္စာအုပ္ယူသြားရန္
၆။ မိတ္ေဆြေဟာင္းမ်ားနွင္႔ေတြ႔လ်ွင္ စားျမံဳျပန္ဖို႔ မွတ္စုစာအုပ္ေဟာင္းယူသြားရန္ နွင္႔ နာမည္ေတြ မွားမေခၚမိဖို႔ (အထူး) သတိထားရန္
၇။ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ ေန႔လည္စာကို ေပါင္မုန္႔အညိဳသာစားရန္
၈။ ကားဆရာကိုေဘာက္ဆူးေပးဖို႔ အေၾကြထည္႔သြားဖို႔ မေမ႔ရန္
၉။ ပင္စင္ရံုးအေရာက္ ကားေပၚကဆင္းျပီး ကားနံပါတ္မွတ္ဖို႔မေမ႔ရန္ (အရင္တစ္ႀကိမ္ ကားရွာမေတြ႔လို႔ ကားပါကင္ေတြ ရပ္ေနရတာကို သတိျပဳရန္)
၁၀။ ကားနံပါတ္ကို စာရြက္တြင္ ေရးမွတ္ရန္
၁၁။ ကားနံပါတ္မွတ္သည္႔စာရြက္ကို ပင္စင္ျဖတ္ပိုင္းေပးရာတြင္ ေရာထည္႔မေပးမိေစရန္
၁၂။ ေျခအိတ္အသစ္ ေျခာက္စံုတိတိဝယ္ရန္
၁၃။ ေျခအိတ္ဆိုင္ေဘးရွိ စာအုပ္အေရာင္းခန္းကို နိုင္ငံေတာ္စာၾကည္႔တိုက္နွင္႔ထပ္မမွားေစရန္ (ရွက္ဖြယ္)
၁၄။ ျပန္ေရာက္အျပီး ေန႔လည္စာစားခဲ႔သည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ထပ္မစားမိေစရန္
၁၅။ ေရတစ္ေန႔ တႀကိမ္ထက္ပို မခ်ိဳးမိေစရန္
၁၆။ ညစာ အသီးသုတ္သာစားရန္
၁၇။ သူနာျပဳေပးေသာေဆးကို သူနာျပဳေရွ႔တြင္ ခ်က္ခ်င္းေသာက္ရန္ (ေဘးခံုတြင္မတင္မိေစနွင္႔၊ ခ်က္ခ်င္းေသာက္ရန္)
၁၈။ ညဆရာဝန္လာတိုင္း မဂၤလာမနက္ခင္းပါဟု နႈတ္မဆက္မိေစရန္
(PS- အသက္ ၇၂ နွစ္အစား ၆၂နွစ္ဟု မွားမွားေျပာေနျခင္းကို အထူးအထူး သတိျပဳရန္)
အားလံုးကို မ်က္လံုးေမွးေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ အားရပါးရျပန္ဖတ္ျပီးမွ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုေပးတဲ႔စာကို လက္မွတ္ထိုးပါတယ္။ မွတ္စုစာအုပ္ေလးကို အဖံုးပိတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ေခါင္းအံုးေဘးမွာ တရိုတေသေနရာခ်ပါတယ္။ စာၾကည္႔မီးအိမ္ကိုပိတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုေပးတဲ႔စာေတြ ေနာက္ထပ္ဘယ္နေစာင္မ်ား ေရးရဦးမလဲ။ ေနာက္ညေတြ ခပ္မ်ားမ်ား ဒီလိုစာေတြ ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲ မနက္အိပ္ရာနိုးရင္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေပးတဲ႔စာကို ကၽြန္ေတာ္ဖြင္႔ဖတ္မိပါေစ။
က်န္ေသးတယ္ရွင့္...
ေခါက္လိုက္ေတာ့ေနာ္...
ဒီစာဟာ ကၽြမ္းက်င္သူတစ္စုက အသက္ေလးနွစ္ကေန ရွစ္နွစ္အတြင္းကေလးေတြကို အခ်စ္ကို အဓိပၸါယ္ဖြင္႔ဆိုပါျပလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ရင္း စုေဆာင္းရရွိလာတဲ႔ အေျဖေတြျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအေျဖေတြဟာ ဘယ္ေခတ္ဘယ္တုန္းကထက္မဆို ခ်စ္အဓိပၸါယ္ကို ပိုျပီးက်ယ္ျပန္႔ ပိုျပီးနက္ရိႈင္းေအာင္ ေဖာ္က်ဴးနိုင္တယ္ဆိုတာ အံ႔ၾသစရာေတြ႔ခဲ႔ရပါတယ္။
ကၽြန္မရဲ႔အဖြားျဖစ္သူ အဆစ္အျမစ္ေရာင္ေရာဂါရတဲ႔အခါ သူမရဲ႔ခါးကိုကုန္းျပီး ေျခသည္းျပဳျပင္ မသန္႔ရွင္းနိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ အဲဒီ႔အခါ သူကိုယ္တိုင္ လက္ေခ်ာင္းေတြ အဆစ္ေရာင္ေရာဂါရေနတဲ႔ အဖိုးက အဖြားရဲ႔ေျခသည္းေတြကို ကိုင္တြယ္သန္႔ရွင္းေပးခဲ႔ပါတယ္။ ဒါဟာအခ်စ္ပါပဲ (Rebecca -age 8)
သင္႔ကိုခ်စ္တဲ႔သူေတြက သင္႔ကိုေခၚတဲ႔အခါ သင္႔နာမည္ဟာ သူတို႔နႈတ္ဖ်ားမွာ ေစးေစးပိုင္ပိုင္ရွိလွတာကို ခံစားရမွာပါ (Billy -age 4)
အတူတူအျပင္ထြက္တဲ႔အခါ နမ္းရိႈက္တိုင္းေမႊးေစဖို႔ မိန္းကေလးက ေရေမႊးေတြဆြတ္ ေယာက်္ားေလးက မုတ္ဆိတ္ရိတ္ျပီး အေမႊးရည္ျဖန္းရတာ အခ်စ္ေပါ႔တဲ႔ဲ႔ (Karl -age 5)
အခ်စ္ဆိုတာ အျပင္ထြက္ျပီးစားေသာက္ၾကတိုင္း ကိုယ္႔အာလူးေၾကာ္ေတြရဲ႔ အမ်ားစုကို သူ႔ကိုေပးမိျပီး သူ႔ဆီကေတာ႔ ဘာကိုမွမေမ်ွာ္လင္႔တာပါ (Chrissy -age 6)
အခ်စ္ဆိုတာ သင္ေမာပန္းေနခ်ိန္မွာေတာင္ သင္႔ကိုအျပံဳးပန္းဆင္ေစနိုင္တဲ႔အရာပါ (Terri -age 4)
ဒက္ဒီ႔အတြက္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ျပီးတိုင္း အရသာအေနေတာ္ျဖစ္မျဖစ္သိရေအာင္ မာမီကအရင္ျမည္းျပီးမွ ေပးေလ႔ရွိပါတယ္။ အဲဒါခ်စ္လို႔ပါ (Danny -age 7)
ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူကို တခ်ိန္လံုးနမ္းခ်င္ေနေတာ႔တာပါ။ နမ္းရိႈက္လို႔ ေမာသြားရင္ေတာင္ အတူထိုင္ျပီး စကားေတြေျပာခ်င္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႔ မာမီနဲ႔ဒက္ဒီဟာ အဲဒီအတိုင္းပါပဲ တဲ႔ (Emily -age 8)
ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ေတြကို ေဖာက္ေနခ်ိန္မွာ ရပ္ျပီးနားစြင္႔ၾကည္႔ပါ။ အခ်စ္ဟာ သင္နဲ႔တခန္းထဲမွာဆိုတာ ၾကားနိုင္မွာပါ (Bobby -age 7 Wow!)
အခ်စ္အေၾကာင္း ပိုသိခ်င္ရင္ သင္မုန္းတဲ႔သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဖြဲ႔ၾကည္႔ပါ (Nikka -age 6)
အခ်စ္နွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔အခ်စ္နဲ႔ ဘုရားသခင္ရဲ႔အခ်စ္ပါ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒါနွစ္မ်ိဳးစလံုးကို ဘုရားသခင္ကပဲ ဖန္ဆင္းပါတယ္ (Jenny -age 8)
ဲ႔ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို ရွင္႔တီရွပ္က သိပ္လိုက္ဖက္တာပဲလို႔ သင္ေျပာလိုက္တဲ႔အခါ အဲဒီလူဟာ အဲဒီတီရွပ္ကို ေန႔တိုင္းဝတ္ပါေတာ႔တယ္။ အဲဒါအခ်စ္ေၾကာင္႔ပါ တဲ႔ (Noelle -age 7)
အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ အူမေခ်းခါးမက်န္ သိျပီး အဖိုးႀကီးအဖြားႀကီးျဖစ္ခ်ိန္ထိ ဆက္လက္ခင္မင္သြားနိုင္ေစတာပါ (Tommy -age 6)
ကၽြန္မရဲ႔ ပီယာနိုသင္တန္းဆင္းပြဲမွာ တီးခတ္ရေတာ႔ စင္ေပၚမွာ သိပ္ေၾကာက္ေနမိပါတယ္။ ပရိသတ္ထဲကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လူေတြၾကားမွာ တစ္ေယာက္ထဲ လက္ေဝ႔ယမ္းျပီး ျပံဳးျပေနတဲ႔ ဒက္ဒီ႔ကိုေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီအခါ ကၽြန္မမေၾကာက္ေတာ႔ပါဘူး။ အဲဒါအခ်စ္ေၾကာင္႔ပါ (Cindy -age 8)
မာမီက ဘယ္သူ႔ထက္မဆို ကၽြန္မကိုပိုခ်စ္ပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို မာမီကလြဲျပီး ကၽြန္မကို အိပ္ရာဝင္အနမ္းေပးတဲ႔သူ ရွိမွမရွိတာ တဲ႔ (Clare -age 6)
မာမီက ဒက္ဒီ႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး အသားတံုးေတြပဲ ေရြးထည္႔ေပးတာ ခ်စ္လို႔ပါ တဲ႔ (Elaine -age 5)
အခ်စ္ဆိုတာ ေခၽြးေတြနဲ႔ နံေစာ္ေနတဲ႔ ဒက္ဒီ႔ကို မာမီက ေရာဘတ္ရက္ဖို႔ဒ္ထက္ေတာင္ ပိုခန္႔ေသးတယ္လို႔ ေျပာတဲ႔အခါမွာပါ တဲ႔ (Chris -age 7)
သင္႔ရဲ႔ေခြးကေလးကို အိမ္မွာတေနကုန္ထားခဲ႔တာေတာင္ သင္အိမ္ျပန္လာတဲ႔အခါ သူကတစ္မ်က္နွာလံုးလ်က္ျပီး ဆီးၾကိဳတာ ခ်စ္လို႔ပါ (Mary Ann -age 4)
ကၽြန္မရဲ႔အမဟာ ကၽြန္မကိုခ်စ္ပါတယ္ ဘာလို႔ဆို သူမရဲ႔အဝတ္ေဟာင္းေတြ အကုန္လံုးကို ကၽြန္မအတြက္ ေပးလိုက္ရျပီး သူမကေတာ႔ အျပင္ထြက္ဝယ္ရရွာပါတယ္ (Lauren -age 4)
တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိတဲ႔အခါ မင္းမ်က္ေတာင္ေတြ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖစ္လာမယ္။ ျပီးေတာ႔ မ်က္လံုးေတြလဲ ၾကယ္ကေလးေတြလို လက္လာလိုက္တာ (Karen -age 7)
အိမ္သာတံခါးမပိတ္တဲ႔ ဒက္ဒီ႔ကို မာမီက ေအာ္ျပီးမဆူပါဘူး အဲဒါခ်စ္လို႔ပါ တဲ႔ (Mark -age 6)
တကယ္မခ်စ္ခဲ႔ရင္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားကို မေျပာသင္႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သင္ခ်စ္တဲ႔သူေတြကိုေတာ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔စကားကို အၾကိမ္ရာေထာင္ ေျပာသင္႔ပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔ဆို သူတို႔ေတြ သင္ခ်စ္တာကို ေမ႔ေလ်ာ႔သြားမွာစိုးရလို႔ပါ (Jessica -age 8)
စာေရးဆရာ စာေပပညာရွင္ Leo Buscaglia ကို ဒီအေျဖေတြထဲက အေကာင္းဆံုးေျဖနိုင္သူ အခ်စ္တတ္ဆံုး ကေလးငယ္ကို ေရြးေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခဲ႔ပါတယ္။
ဆုရသူကေတာ႔ ေလးနွစ္ကေလးငယ္တစ္ဦးပါ။ ဇနီးသည္ဆံုးသြားတာ မၾကာေသးတဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း အဖိုးအိုတစ္ဦးရဲ႔ ေဘးကအခန္းမွာ သူေနပါတယ္။ အဖိုးကဝမ္းနည္းလို႔ ငိုေၾကြးတိုင္း ကေလးဟာ အဖိုးရဲ႔ ေပါင္ေပၚကိုတက္သြားျပီး အဲဒီမွာ ထိုင္ေလ႔ရွိပါတယ္။
အေမျဖစ္သူက ဖိုးဖိုးကို သားဘာသြားေျပာေနတာလဲလို႔ ေမးတဲ႔အခါ ကေလးကေျဖပါတယ္။
"ဘာမွမေျပာပါဘူး မာမီ။ သားသားဖိုးဖိုးကို ကူျပီးငိုေပးေနတာပါ"
ဒီကေန ဘာသာျပန္ထားတာပါ။
က်န္ေသးတယ္ရွင့္...
ေခါက္လိုက္ေတာ့ေနာ္...
