သူ

8 June 2009

"အိပ္ျပီ တာ႔တာ "
"ဂရုစိုက္ေနာ္ ေနေကာင္းေအာင္ေန"
"ျပန္ေတာ႔မယ္ မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ"
"ဒီမွာ ဆက္သြယ္ေရးက်က်သြားလို႔ "
"ဂြတ္နိုက္"

အားလံုးထြက္ခြါသြားေတာ႔ သူ႔မွာ ဖုန္ေတြေတာင္တက္လို႔။ လက္သည္းေတြေတာင္ရွည္လို႔။ မိုးေတြေတာင္စိုလို႔။ ဒီေန႔က်ီးကန္းႀကီးမ်ားသာမလားလို႔ ေမာ႔ေငးေနမိျပန္သည္။ သူနဲ႔သူ႔ေသတၱာလဲ သံေခ်းတက္ျပီ။ အဲဒီဘယ္ေတာ႔မွမပိတ္ပဲ ေဟာင္းေလာင္းဖြင္႔ထားတဲ႔ လ်ွပ္စစ္ေသတၱာထဲက သံေယာဇဥ္ငါးေတြလဲ သံေခ်းစားကုန္ျပီ။ သူတို႔သူတို႔ေတြအိပ္ကုန္ၾကျပီ။ သူ႔မွာသာ ေသတၱာႀကီးတစ္လံုးနွင္႔ သံေယာဇဥ္က်ပ္ခိုးေတြတက္ေနတဲ႔ အိမ္အိုႀကီးလို တစ္ေယာက္ထဲ။

တကယ္ေတာ႔ သူတစ္ေယာက္ထဲမွ မဟုတ္ပဲေလ။ သူ႔မွာရွိပါသည္။ သူ႔ေသတၱာထဲမွာ ၾကက္ေတာင္စည္းနွစ္ဖက္နွင္႔ သူ႔မ်က္နွာသူ ျပန္ျမင္ရသလို ၾကည္႔မိတိုင္းရယ္ျပံဳးမိေစသည္႔ သူ႔အသက္ဗူးမ ပိစိေကြးေလးရွိသည္။ သူ႔အိပ္မက္အေဟာင္းေတြရဲ႔ေသာ႔ကို သူမခါးၾကားမွာထိုးထားသည္႔ ေသာ႔ထိန္းတစ္ေယာက္လဲရွိသည္။ ျပီးေတာ႔ သူတရံတခါက အျမဲတက္ျပီး တကူကူးစီးခဲ႔ဖူးသည္႔ (အခုေတာ႔) စတီးေခ်ာင္းနွင္႔ ေျခေထာက္အေရတြဲတြဲေတြလည္းရွိသည္။ ခါးတာေတြကို ခ်ိဳခ်ိဳေလးျမိဳခ်တတ္ေသာသူလည္း အဲဒီေျခေထာက္ေတြေအာက္မွာေတာ႔ ညႊတ္တြားခယေနတတ္ျမဲျဖစ္သည္။





အျပံဳးေတြ ျပည္႔စံုေနဖို႔ဆိုလ်ွင္ ရင္ထဲမွာ ဗလာျဖစ္ေနဖို႔လိုသည္။ ရင္ထဲမွာတခုခုပိုေနလ်ွင္ေတာ႔ အျပံဳးေတြ တခုခုလိုေနတတ္သည္။

သူ႔ေသတၱာကို ပိတ္ဖို႔ခလုတ္မတပ္ပဲ ဒီဆိုင္က ညာေရာင္းလိုက္သည္ထင္သည္။ သူေသတၱာမပိတ္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္သည္။ ရွင္းပါသည္။ သူ႔ေသတၱာထဲမွာ ကမၻာတစ္ျခမ္းကေနဝင္ျပီး ကမၻာတစ္ျခမ္းက ေနျပန္ထြက္လာတတ္သည္။ ေနဝင္သည္႔ေနရာက ေမွာင္သြားေတာ႔လည္း သူ႔ကိုမဂၤလာနံနက္ခင္းပါဟု နႈတ္ဆက္မည္႔ အသံငယ္ေလးေတြကို သူေမ်ွာ္ေနရံုေပါ႔။

သူ႔အိမ္တံခါးကို ဟင္းလင္းထားသလို သူ႔စိတ္ေတြကလဲ တိုးလ်ွိဳေပါက္ေနၾကသည္။ အဲဒီမလြယ္ေပါက္ကေနပဲ သူတို႔ေလးေတြ သူ႔စိတ္ထဲစုျပံဳတိုးေနခဲ႔ၾကသည္ကိုး။

"ဟိုးဟိုဘက္က ညီေလး နည္းနည္းတိုးေပးပါဦး ဒီညီမေလးေနရာမရလို႔"

သူက စပါယ္ယာတစ္ေယာက္လို ညီ၊ညီမေတြကို ရင္ခြင္ေပါက္ထဲမွာ စနစ္တက်ေနရာခ်ရသည္။ သူ႔အိမ္တံခါးကို သူတို႔အတြက္ အျမဲဖြင္႔ထားေပမယ္႔ သူတို႔အိမ္ေတြကို ခိုင္ခံလံုျခံဳလွပေအာင္ နွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေအာင္ သူဖန္တီးျပင္ဆင္ေပးခဲ႔ဖူးသည္။ အဲဒီ႔အိမ္ေတြပဲ သူ႔ေသတၱာထဲမွာ ဘီလ်ံနာႀကီးတစ္ေယာက္လို သူပိုင္ဆိုင္ေလသည္။

"ေက်းဇူးပဲအကိုႀကီးရာ"

သူ႔ရင္ဘတ္ထဲ စုတိုးေနၾကေသာ ညီငယ္တစ္ေယာက္ ေဆးလိပ္ေသာက္တိုင္း သူ႔ရင္ဘတ္က မႊန္လွသည္။ ျပီးေတာ႔လဲ ေဆးလိပ္တိုကို ရင္နံရံေတြနွင္႔ ဖိေခ်မီးသတ္ေနျပန္သည္။

"ဒီေကာင္ေလးမီးေတြျငိမ္းမယ္ဆိုရင္ ငါအပူခံရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ေလ။ သူ႔အေငြ႔ေတြကို ငါတဝက္ရႈလိုက္လို႔ သူ႔အဆုတ္ထဲဝင္တဲ႔ အဆိပ္ေတြတစ္ဝက္နည္းမသြားဘူးလား"

ေပတူးတူးနွင္႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ အိပ္ရာနိုးတိုင္း သူ႔ရင္ဘတ္နံရံမွာ ခဲတံခၽြန္ခၽြန္နွင္႔ အမွတ္တစ္ခ်က္ျခစ္တတ္သည္။ အိမ္ျပန္ဖို႔ရက္ေတြ တာလီခ်ိဳးေနတာထင္သည္။ ခပ္စူးစူးတစ္ခ်က္အျခစ္ခံရလို႔ ခပ္တိုးတိုးေအာ္လိုက္မိရင္ေတာ႔

"ကိုယ္႔အကိုႀကီးကို ခ်စ္လို႔ျခစ္တာပဲဟာ" ဟု ေျပာင္စပ္စပ္လုပ္ေနျပန္သည္။ ဒါေတြေၾကာင္႔ သူတို႔ကိုစိတ္မနာနိုင္။

ယိုင္တိုင္တိုင္နွင္႔ ဆိုဖာေပၚမွထျပီး သူ႔ေသတၱာအဖံုးကို ကိုင္ၾကည္႔ေနမိသည္။ သူပိုင္ဆိုင္တာ ဒါေတြဒါေတြဒါေတြ။ ပိုင္ဆိုင္တာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲဆိုရင္ သက္တန္႔အဆံုးနွစ္ဖက္ဆက္ဆြဲတဲ႔ အလ်ားထက္ သူပိုင္တဲ႔ သံေယာဇဥ္ေတြ ေမတၱာေတြက မ်ားေသးရဲ႔။ ဘာေတြပိုင္ဆိုင္သလဲဆိုေတာ႔လဲ သူပိုင္ဆိုင္တာ ဒီေသတၱာေလးတစ္လံုးရယ္ ေရႊ႔ေျပာင္းမရေသာပစၥည္းမ်ားရယ္။ ဒါပဲ။ အဲဒီေမတၱာ ေစတနာ သံေယာဇဥ္ေတြ ျပီးေတာ႔ သံစဥ္ေတြ စာသားေတြနဲ႔ အၾကည္႔ေတြ အျပံဳးေတြ ေလထဲမွာဖမ္းဆုပ္လို႔မရသလို ေရႊ႔ေျပာင္းလို႔မရတဲ႔အရာေတြ သူပိုင္ဆိုင္ေပတာကိုး။

သူ ခပ္တိုးတိုးရယ္လိုက္ရင္း နာရီကို ခိုးၾကည္႔လိုက္သည္။ နာရီႀကီးက သူ႔အၾကည္႔သူခိုးကိုမိသလို မ်က္ေစာင္းထိုးရင္း သံုးခ်က္တိတိ ေစာင္းေျမာင္းေရရြတ္သည္။ "မႀကီးမငယ္နဲ႔ ကေလးဗိုလ္လုပ္ေနတယ္ ဟြန္း အရည္မရ အဖတ္မရေတြ" ဟုလဲ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေနေသးသည္။ ဒီေန႔ ဒီအခန္းထဲက နာရီမဟုတ္ေသာ သူ႔ဘဝရဲ႔ နာရီႀကီး သူ႔ကိုထပ္တစ္ႀကိမ္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေသာေန႔လည္း ျဖစ္သည္။ ေျပာခ်င္တာေျပာပါေစေလ။ သူေက်နပ္ေနဖို႔သာလိုသည္။

"ခင္ဗ်ားက ဘယ္ေလာက္ဆူနိုင္မွာမို႔လဲ ၊ က်ဳပ္ဘဝက က်ဳပ္ကိုဆူပူမာန္မဲေနတာ သံုးဆယ္႔ေျခာက္ခါေတာင္ရွိျပီ "

သူ႔အျပံဳးေတြ မမွိတ္ခင္ အခန္းမီးကိုမွိတ္လိုက္သည္။ သူ႔ေသတၱာကိုဘယ္ေတာ႔မွမပိတ္သလို ေသတၱာထဲက သူ႔သံေယာဇဥ္တံခါးကိုလဲ ဘယ္ညမွမပိတ္ပါ။ ခဏေနလ်ွင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ အဲဒီတံခါးကို လာေခါက္မွာေသခ်ာသည္။ အဲဒီ႔ေသတၱာထဲ သူမမွိတ္မသုန္ ေငးလို႔သာေနပါသည္။

(PS: အကိုႀကီး ကိုလင္းထက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေန႔သူ႔ေမြးေန႔မို႔ပါ။ )